Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
knacken
knacken , crepare. I I. Heimat, formen, verwandtschaft. I@a a) dem hd. scheint es urspr. fremd, obwol es heute allgemeine geltung hat und schon im 15. jh. oberd. auftritt ( s. II, 1, d ) ; aber die oberd. wbb. geben es nicht bis ins 18. jh., wie noch heute die oberd. idiotika. völlig heimisch dagegen ist es im md. und im nd., mnd. knaken im Redentiner spiel 191: ik wil ene drengen up de want, dat em alle syne ribben scholen knaken (: waken). Mone schausp. des mitt. 2, 40 ; fragor, dat knackent edder knarrent, alse wen ein holt brecket. Chytr. c. 52 ( in seiner oberd. vorlage 'prastlen oder kra…