Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gilouben sw. v.
gi- louben sw. v. , mhd. gelouben, glouben, nhd. glauben ; as. gilôBian, mnd. gelven, mnl. geloven; ae. geléfan , -lífan, -lýfan; got. galaubjan. — Graff II,66 ff. ka-laup-: 1. pl. -emes H 10,1,2; part. prs. gen. pl. m. -antero 1,12,4; dat. pl. -entem 26,7,3 ( Hs. c- ; -ē); 1. sg. prt. -ta Gl 1,86,5 ( Pa ). 87,5 ( R; ::kalaup:ta, Rasur von in- u. -a- ( ? ), vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 12); part. prt. -it H 1,7,3 (c-); -lap-: dass. 16,1,3 ( ungenaue Bez. des Diphthongs, vgl. Kögel S. 22; oder verschr. ( ? ) ; Ausg. -laupit); ki-: 1. sg. prt. -ta Gl 1,86,5 ( K ); ke-: inf. dat. sg. -anne H 26,8,…