Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
graueln vb.
graueln , vb. , gräueln. obd. iterativbildung zu 1 grauen, vb. ( s. d. ), in anlehnung an entsprechende bedeutungen von grau, adj. ( s. d. ). 1) schimmlig oder muffig sein, werden, schmecken oder riechen, zu grau, adj. A 8 b und 1 grauen, vb. 1 c; vgl. situm redolet es grAeuwelet Frisius dict. (1556) 1128 a ; Maaler t. spraach (1561) 191 b ; grawelen mucere ebda 192 a ; grauelen mucere, mucescere, situm ducere Stieler stammb. (1691) 696 . als part. präs.: rancor ... grAeuwlender gestanck vnd feüle Frisius a. a. o. 1115 b ; Maaler a. a. o. 191 b ; rancor grau vnd graulender gestanck (1723) Dief…