Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
anafristunga st. f.
st. f. — Graff III, 837 f.
ana-urist-ung-: acc. sg. -a Gl 1,662,3 (M, 4 Hss., 1 -v-); acc. pl. -a 534,71 (ebda., 5 Hss., 3 -f-); ane-: acc. sg. -a 2,235,63 (Rc, -f-); an-: acc. pl. -e 1,534,72/ 535,1 (M, 12. Jh.); -inge: dass. 535,1 (M, 13. Jh.). Verschreibungen: ana-urstunga: acc. sg. Gl 2,170,57 (clm 6277, 9. Jh.); ani-fistunga: dass. 1,813,40 (M, 11./12. Jh.).
günstiger Zeitpunkt zur Ausübung einer (bösen) Tat, günstige Gelegenheit; Vorwand, Anlaß: anafristunga occasiones [quaerit qui vult recedere ab amico, Prov. 18,1] Gl 1,534,71. anauristunga [quaerebant] occasionem [ut invenirent Danieli ex latere regis, Dan. 6,4] 662,3 (1 Hs. antsaga). anifristunga [videte quod] occasionem (Vulg. occasiones) [quaerat adversum me, 4. Reg. 5,7] 813,40 (3 Hss. anafrista). anauristunga [iracundi saepe ... rixae] occasionem [commovent, Greg., Cura 3,16 p. 57] 2,170,57. anefristunga [favorem vitae transeuntis in mortis perpetuae] occasionem [vertit, ebda. 26 p. 77] 235,63.