Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
mannogilîh Subst.-Adj.-Verb.
mannogilîh Subst.-Adj.-Verb. ( vgl. Wilm., Gr. 2 2 § 371, Gröger § 17 II 1a, Braune, Ahd. Gr. 15 § 300,1 ), mhd. mannegelîch, nhd. männiglich. — Graff II,751 f. manno-ca-lih: Grdf. S 50,41 ( Exh., Hs. A ); -ga-: dass. ebda. ( Exh., Hs. B ); -gi-: dass. Ol 8. — manne-ge-lich: Grdf. Np Orat. dom. 12 (Np = Hs. T = S. XLVIII,14). — manni-c-lih: Grdf. Npw 21,25. 50,19. 112,1. 118 C,20. G,55. 144,21. 147,13. Orat. dom. 12; acc. sg. m. - ] en 118 E,39; -lich-: gen. sg. m. -is 145,2; dat. sg. m. -emo 7,12. 114,5. 118 A,3. 127,3. 129,3; acc. sg. m. -en 14,3; -g-lih: Grdf. 2,12; -lich: dass. 38,12; gen.…