Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hulla sw. f.
sw. f., mhd. hülle sw. st. f., nhd. hülle; mnd. hülle, mnl. hulle. — Graff IV,849.
hull-: nom. sg. -a Gl 2,326,35. 4,242,10. Nc 746,32 [85,4]; acc. sg. -un Gl 1,762,19 (clm 14179, 9. Jh.). 2,647,48. 62 (beide clm 18059, 11. Jh.).
Wohl mit verkürzter Schreibung: hvl: nom. sg. Gl 2,411,75 (Vat. 5821, 11. Jh.; l. hvlla, Steinm.; vgl. in dieser Hs. auch hei (d. i. heiza) 409,59). 1) (Ober-)Gewand, Überwurf, Kurzmantel: hulla [purpura tantum in veste sit tenuis et laxius ... soccus vilior et per umeros] maforte [volitans, Hier., Ep. XXII, 13 p. 161] Gl 2,326,35. hvlla [ut candida] palla [latentem dissimulet rabiem, Prud., Psych. 560] 411,75. sin (Saturnus) chena ist ketragenlih unde follide ... doh pedahta iro bluomfehun uuat . ein grasegiu hulla tamen floridam discoloratamque vestem . herbida palla contexerat Nc 746,32 [85,4]. 2) (Braut-)Schleier: hullun [vir quidem non debet velare caput suum: quoniam imago et gloria dei est, mulier gloria viri est ... Ideo debet mulier] potestatem [habere supra caput propter angelos, 1. Cor. 11,10] Gl 1,762,19 (interpret. Übers.; zum Schleier als Zeichen der Macht des Mannes vgl. Zürcher Bibel z. St.). hullun [munera ... ferre iubet (Aeneas), pallam ... et circumtextum croceo] velamen (cycladem significat, Serv.) [acantho, ornatus Argivae Helenae, Verg., A. I,649] 2,647,48. hullun [pallamque et pictum croceo] velamen [acantho, ebda. 711] 62. hulla flammeolum 4,242,10 (vgl. Georges, Handwb.11 1,2783 s. v. flammeum).
Komp. uuîzhulla.
Vgl. hullî.