Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
huof st. m.
st. m., mhd. huof, nhd. huf; as. hōf (vgl. Holthausen, As. Wb. S. 35), mnd. hôf, mnl. hoef; afries. hof; ae. hóf; an. hófr. — Graff IV,837.
huof: nom. sg. Gl 2,333,30 (clm 14747, 9. Jh.). 636,72. 713,6. 767,18 (Leipzig Rep. I. 4. 53, 9. Jh.). 3,657,26 (clm 19410, 9. Jh.). 4,194,12 (2 Hss.; huof); hovf: dass. 2,674,54 (2 Hss.; zu -ov- für -uo- vgl. Braune, Ahd. Gr.14 § 40 Anm. 2 c; vgl. in dieser Hs. auch flovgishoibit 672,47); huf: dass. 767,18 (clm 666, 15. Jh.). — houun: dat. pl. Gl 2,718,48 = Wa 114,9 (Jh).
Huf, Ferse: huof ungula Gl 3,657,26 (Hs. urna, entstellt aus uncla, vgl. Steinm.). 4,194,12; hierher wohl als Vok.-Übers.: cloa ał huof [populus Iudaeorum partem []dei esse se iactitans communes cibos vocat, quibus omnes utuntur homines ... suillam carnem, ostreas, lepores et istiusmodi animantia quae] ungulam (Hs. ungula) [non findunt, Hier. in Matth. 15,11 p. 107] 2,333,30; Huf des Pferdes: huof [(das Pferd) cavatque tellurem et solido graviter sonat] ungula [cornu, Verg., G. III,88] 636,72. hovf [spargit rapida] ungula [rores sanguineos, mixtaque cruor calcatur harena, Verg., A. XII,339] 674,54. huof [agmine facto quadrupedante putrem sonitu quatit] ungula [campum, ebda. VIII,596] 713,6. houun [tollit se arrectum quadrupes et] calcibus [auras verberat, ebda. X,892] 718,48 = Wa 114,9. huof ungula [cornipedum si quando humore nocetur collecto, Walahfr. 336,39] 767,18.
Komp. [h]ros-, [h]rosseshuof.