Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
bant stn.
1. um einen zu binden, namentlich einen gefangenen.
a. im eigentlichen sinne. disiu bant Iw. 159. âne slôʒ und âne bant Iw. 28. ûʒ den banden lân Iw. 250. Parz. 685,19. er lôste dem bern diu bant von fuoʒe und ouch von munde Nib. 899,1. ein ieglich dinc von banden strebet daʒ gevangenlîche lebet Vrid. 129,25. swer in gevenonisse lebe, dem heiʒ entslieʒen sîniu bant Silv. 1576.
b. in übertragenem sinne. diu minne ist slôʒ unde bant mîns herzen Parz. 76,26. frou Minne stricte in an ir bant Parz. 288,30. lît er in minnen bande Parz. 532,23. er quelt mîn wilde gedanke an sîn bant W. Tit. 116,4. du maht mich wol entstricken von slôʒlîchen banden das. 101,1. entstricke mir diu bant Gfr. l. 1,6. ich hân diu bant diu nieman kan beschouwen MS. 1,16. a. daʒ doch twingen mich ir bant MS. 2,48. a. si hât dort mîn herze in banden MS. 1,58. a. diu bant si noch nie zerbrach MS. 1,144. a. jâ hân ich si gevangen, von der ich sol werden wert. sît daʒ ichs in panden hân, so ist mîn bester wân si sül guot an mir begân ich halte die geliebte fest, lasse sie nicht von mir frauend. 125,19. swie kleine sis enpfinde si muoʒ mir gepunden sîn. bant dâ mit ich si binde daʒ sint al die sinne mîn, herze und aller mîn gedanc, triwe ân allen kranc, rehtiu stæt ân allen wanc frauend. 126,5. vgl. auch gevangen. — untriuwen bant fesseln, in denen untreue ihre sklaven hält Wigal. 10043. von dises zwîvels banden wolder mit lêre enbunden sîn Pass. 103,93.
2. zum verbinden einer wunde. etslîch sîn wunden bant brast Parz. 587,29. die ir hende hiengen in die bant Parz. 20,14.
3. zum schmucke. si truogen ûf ir houbten von golde liehtiu bant (daʒ wâren schapel rîche) daʒ in ir schœne hâr zerfuorten niht die winde Nib. 1594,2. 4. band der verwandtschaft. geswister von beiden banden von vater u. mutter. s. Haltaus 92. 93.