Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
diube stf.
1. gestohlener gegenstand. swaʒ er dâ zime diuvene funde Genes. fundgr. 44,25. wande man bî in die tûbe sach Pass. 224,10. Leys. pred. 57,28. daʒ man dem diebe die diube ûf sînen hals oder ûf sînen rucke bindet das. 42,4.
2. diebstahl. die diube unt roubes phlegent Tundal. 50,14. vgl. Marleg. 6,15. swer ouch dem diebe sîner diufte machet stat, so enwirt er diuft nimmer sat cod. vindob. 428. no. 212. vgl. Lachmann zu Walth. 105,22. Graff 3,98. Schmeller 1,350.