lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

gerôn

as. bis lat. · 4 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

Alle 4 Wörterbücher
Anchors
5 in 4 Wb.
Sprachstufen
3 von 16
Verweise rein
5
Verweise raus
8

Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch

gerôn sw. v.

Bd. 4, Sp. 228

gerôn sw. v. , mhd. ger(e)n, nhd. gehren ( alt ), (be)gehren ; as. geron, mnd. gēren, mnl. geren; afries. jeria; ae. geornian. — Graff IV,229 ff. ker-: 1. sg. -on Np 26,7. 37,10 (2); 2. sg. -os S 191,13 ( B ); -ost 89,7 ( Sam., 9. Jh. ); 3. sg. -oot Gl 2,311,60 ( Rb ). S 193,14/15 ( B ); -ôt Nb 132,24. 172,15. 194,11. 205,27 [143,24. 185,1. 210,17. 222,11]. Nc 725,25 [54,12]. Ni 550,21 [63,12]; -ot Gl 1,162,33 ( Pa ). 2,275,8 ( M ). 528,29. S 251,18. 270,2. 275,30 ( alle drei B ). Np 41,2. 62,2. 118 E,37. 126,5; 3. pl. -oont S 207,33 ( B ); -ônt Nb 136,22. 206,17. 208,14 [148,2. 223,5. 224,24]…

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 9.–12. Jh.
    Altsächsisch
    geronsw. V. (1)

    Köbler Anfrk. Wörterbuch

    geron , sw. V. (1) nhd. begehren ne. desire (V.) ÜG.: lat. concupiscere MNPs Hw.: vgl. as. geron*, ahd. gerōn Q.: MNPs (…

  2. 8.–11. Jh.
    Althochdeutsch
    gerônsw. v.

    Althochdeutsches Wörterbuch · +2 Parallelbelege

    gerôn sw. v. , mhd. ger(e)n, nhd. gehren ( alt ), (be)gehren ; as. geron, mnd. gēren, mnl. geren; afries. jeria; ae. geo…

  3. Latein
    geron

    Mittellateinisches Wb.

    * geron , -ontis vel

Verweisungsnetz

467 Knoten, 468 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 2 Hub 3 Wurzel 23 Kognat 15 Kompositum 421 Sackgasse 3

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit geron

15 Bildungen · 15 Erstglied · 0 Zweitglied · 0 Ableitungen

Ableitung von geron

ge- + ron

geron leitet sich vom Lemma ron ab mit Präfix ge-.

geron‑ als Erstglied (15 von 15)

geronig

DWB

geronig , s. geranig.

geronnig

PfWB

 ge-ronnig Adj. : ' geronnen '; gerunnichi Millich [ Gal-Unterb ].

geronta

MLW

* geronta , -ae m. (γέρων) senex – Greis : Salom. III. carm. I 1,221 essent Samuel Danielque prophetae ętatis pueri cum forte minoris, iudic…

Geronten

Meyers

geron·ten

Geronten (griech., »die Alten«), Name der Ältesten oder Edelsten des Volkes, die schon bei Homer den Beirat des Agamemnon bildeten. In der h…

geronticus

MLW

* geronticus , -a, -um. ad seniorem, abbatem pertinens – zu einem Älteren, Abt gehörig, Abts- (v. notam ed.) : Pass. Praeiecti I 10 suscepta…

gerontium

MLW

* gerontium , -i n. (an -us, -i m.?) (gerontea) senecio – Kreuzwurz, Greiskraut : Recept. Lauresh. 5,1,23 p. 334 antidotus epallas: -o geron…

gerônto

AWB

gerônto adv. — Graff IV,230 s. v. gerôn. kerôndo: Nb 160,19 [172,13]. etw. heftig begehrend, erstrebend: tero ( sc. lustsamî) demo man filu …

gerontocomium

MLW

gerontocomium (-cho-), -i n. (γεροντοκομεῖον) nosocomium senibus reservatum – Hospital für Alte : Capit. reg. Franc. 153 p. 310,37 -homium g…

Gerontokratīe

Meyers

Gerontokratīe (griech.), Herrschaft der Geronten, Ältestenherrschaft.

Gerontolekt

FiloSlov

Gerontolekt , m геронтолект , м

gerontus

MLW

geron·tus

* gerontus , -a, -um. senilis – alt : Vita Bard. 1 ipse ... post factus episcopus iam -ae gerontae nutricis factus est nutricius. Orth-Mülle…