Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hecken sw. v.
(auch hackôn ? s. u.) sw. v., mhd. hecken, hechen; afries. -hakia; vgl. mhd. nhd. hacken; mnd. hakken, mnl. hacken; ae. haccian. — Graff IV, 762 f.
hecch-: 3. sg. conj. -e Gl 1,673,4 (M, 3 Hss.); -a ebda. (M); ke-hacchot: part. prt. 2,160,1 (Sg 393, 11. Jh.; zu -ot vgl. Wißmann S. 182,21 u. Anm. 10; vgl. die Bed.). — heche: 3. sg. conj. Gl 1,673,3 (M, 4 Hss.); gi-hachter: part. prt. nom. sg. m. 361,29 (M, Göttw. 103, 12. Jh.); ki-hahcte: nom. pl. m. 357,7 (Sg 295, 9. Jh., -h.c.-); gi-: dass. ebda. (Sg 9, 9. Jh., die -hc-Schreibung wie -h-, -g- (s. u.) könnten durch Mehrdeutigkeit von -ch- hervorgerufen sein, vgl. auch hechen neben hecken bei Lexer, Hwb. 1,1202). — ki-hac-: part. prt. nom. sg. m. -tir Gl 1,361,29 (M); -tur 30 (M); gi-: dass. -ter 28 (M, 5 Hss.); dat. sg. m. -temo 570,13 (M, 5 Hss.); ge-: nom. sg. m. -ts 361,31 (M, -k-); -te. ebda. (M, mit Rasur, zu nom. pl. korr.? s. u.). — gi-hectem: part. prt. dat. sg. m. Gl 1,570,14 (M, clm 22201, vgl. Matzel S. 52).
Mit Aphaerese des h: ki-actir: part. prt. nom. sg. m. Gl []1,361,30 (M); -ahter: dass. 31 (M, Stuttg. herm. 26, 12. Jh.).
Wohl als Verschr. hierher: gi-bacta: part. prt. nom. pl. m. Gl 1,357,8 (oder gihacta, erwägt Steinm.); ki-bagta: dass. ebda.
hachta Gl 2,775,31. Tiefenbach, Aratorgl. S. 29,27 s. u. heften. 1) hacken: kehacchot [(in e. Reihe von Speisesegnungen)] carnes conflictas [cruce sumamus benedictas, Ekkeh., Liber bened. 110,112] Gl 2,160,1. 2) von Schlangen: beißen: kihahcte [fecit ergo Moyses serpentem aeneum, ... quem cum] percussi [aspicerent, sanabantur, Num. 21,9] Gl 1,357,7. gihacter [fac serpentem aeneum ... qui] percussus [aspexerit eum, vivet, ebda. 8] 361,28. gihactemo [quis miserebitur incantatori a serpente] percusso [Eccli. 12,13] 570,13 (6 Hss., 1 Hs. irhactemo). heche [si fugiat vir a facie leonis ... et ingrediatur domum, et innitatur manu sua super parietem, et] mordeat [eum coluber, Am. 5,19] 673,3.
Vgl. heck(i), -heckil, hacka1.