Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
forst st. m.
st. m., mhd. forst, fôrest, nhd. forst; mnd. mnl. vorst; vgl. mlat. forestis. — Graff III,698.
forst: nom. sg. Gl 1,214,22 (R). 245,10 (R). 2,677,56 (s. u. Bed.teil). 3,91,56 (SH A, 6 Hss.). 194,29 (SH B). 352,16. 4,81,16 (Sal. a 1). 152,18 (Sal. c). 158,59 (Sal. c). Hildebrandt I,172,39 (SH A). Mayer, Glossen S. 90,2 (clm 14 425, 8./9. Jh.); dat. sg. -]e Nr 674,16 (Hs. G fôrste S. CLXXI,12); acc. sg. -] Gl 1,316,59 (Rb). 4,264,27 (Oxf. Laud. lat. 92, 9. Jh.); dat. pl. -]en Nc 824,16 [190,15]. — vorst: nom. sg. Gl 2,26,19 (Hamburg 141a, 9./10. Jh.). 3,91,56 (SH A, 2 Hss., u-). 194,31 (SH B). 542,17. 4,81,16 (Sal. a 1, 3 Hss., u-). Festschr. Kralik S. 72 (u-).
vurst: nom. sg. Gl 3,385,65 (Jd).
Verschrieben: vost: nom. sg. Gl 3,543,54 (Vat. Pal. 1259, 13. Jh.).
Unklar bleibt: forsti: nom. sg. Gl 3,91,58 (Eins. 171, 12. Jh., 9 Parallelhss. haben forst; liegt Verschr. vor? Ahd. Gl.-Wb. S. 174 erwägt st. f.).
baumbestandenes Gebiet, Gehölz, Wald (wohl nicht der Wald zur allg. Nutzung, vgl. die Lit.): heiliger Hain: forst flanzota edo haruc edo uuih [Abraham vero] plantavit nemus [in Bersabee, et invocavit ibi nomen domini dei aeterni, Gen. 21,33] Gl 1,316,59. forst [cum iam glandes atque arbuta sacrae deficerent silvae et victum] Dodona [negaret, Verg., G. I,149] 2,677,56. forst [destruesque aram Baal ... et] nemus [, quod circa aram est, succide, Jud. 6,25] 4,264,27. forst [in qua erat delubrum Baal, et] nemus [Hier. in Proph. p. 800 B] Mayer, Glossen S. 90,2; hierher wohl auch (vgl. Borck S. 473 Anm. 62): (oft neben dem Glossenpaar uuald silva) uorst nemus Gl 3,91,56. 194,29 (1 Hs. uuaso). 352,16. 385,65 (darauf lucus idem). 542,17 (Hs. hemus, wohl verschr. u. dann falsch unter H eingeordnet, vgl. 543,54). 543,54. 4,81,16 (1 der 4 Hss. silva). 152,18. Festschr. Kralik 72. Hildebrandt I,172,39, u. auch: Gl 1,214,22 (R, holz KRa); — Waldung eines Herrschers: vorst [de] forestibus [nostris, Ans., Cap. IV, 63 p. 444 (unter der Überschr. De forestibus dominicis)] 2,26,19; — wohl allgemeiner: uuald ł forst saltus (ł forst nachgetragen in R, Steinm.) Gl 1,245,10 (Ra holz). vorst saltus 3,194,31 (1 Hs. tobel). saltus forst (übergeschr.) inde saltuarius i. forstari (nebengeschr.) 4,158,59 (vgl. Beitr. 73,221). selbun dia erda . dar si unbuhafte ist . habent erfullet tero langlibon manigina . in uualden . ioh in forsten . ioh in lohen qui habitant silvas . nemora . lucos Nc 824,16 [190,15]. imo (dem Rieseneber) sint fuoze fuodermaze . imo sint burste ebenho forste Nr 674,16.
Zur Herkunft u. zur ursprüngl. Bed. und Bed. entwicklung von forst vgl. K.-H. Borck, Zur Bedeutung der Wörter holz, wald, forst und witu im Althochdeutschen, Festschr. Trier S. 456—476, R. Schützeichel, Bezeichnungen für ‘Forst’ und ‘Wald’ im frühen Mittelalter, ZfdA. 87,105—124, Tiefenbach, Stud. S. 42 ff.
Abl. forstâri.