Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gerôn sw. v.
gerôn sw. v. , mhd. ger(e)n, nhd. gehren ( alt ), (be)gehren ; as. geron, mnd. gēren, mnl. geren; afries. jeria; ae. geornian. — Graff IV,229 ff. ker-: 1. sg. -on Np 26,7. 37,10 (2); 2. sg. -os S 191,13 ( B ); -ost 89,7 ( Sam., 9. Jh. ); 3. sg. -oot Gl 2,311,60 ( Rb ). S 193,14/15 ( B ); -ôt Nb 132,24. 172,15. 194,11. 205,27 [143,24. 185,1. 210,17. 222,11]. Nc 725,25 [54,12]. Ni 550,21 [63,12]; -ot Gl 1,162,33 ( Pa ). 2,275,8 ( M ). 528,29. S 251,18. 270,2. 275,30 ( alle drei B ). Np 41,2. 62,2. 118 E,37. 126,5; 3. pl. -oont S 207,33 ( B ); -ônt Nb 136,22. 206,17. 208,14 [148,2. 223,5. 224,24]…