Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
burst st. f.
st. f., mhd. burst, bürst; ae. byrst; an burst. — Graff III, 215.
purst-: nom. pl. -e Nr 674,15 (G H); acc. pl. -i Beitr. (Halle) 73,243 (mus. Brit. Harl. 2724, 11. Jh.). — burste: nom. pl. Nc 837,22 [208,14]. Nr 674,15.
Verschrieben: hursti: acc. pl. Gl 2,398,13. 1) Borste: imo (dem Eber) sint burste ebenho forste Nr 674,15 (z. Deutung als die Spieße der Männer, die nicht an den Außenseiten der germanischen Kampfformation des ‘Eberkopfes’ gehen, vgl. L. Franz FF 15,352 f.); — in handwerklicher Verwendung zum Vorstechen von Löchern, als Schusterahle: pursti ferramentum [si] scalpra [et formas non sutor (emat) ...: delirus et amens undique dicatur merito, Hor., Serm. II, 3,106] Beitr. (Halle) 73,243, vgl. auch burst, borst st. n. 1, bursta, borsta sw. f. 1. 2) kollektiv: Borstenkamm, -raupe des Ungeheuers: bursti [(Ira) increpat ore hirsutas quatiens galeato in vertice] cristas [Prud., Psych. 117] Gl 2,398,13. aber selbemo Saturno uuas ana uuilon draconis pilde . uuilon leonis keinon . uuilon burste mit eberes zanen sed ipsi praesuli .i. principi . nunc draconis facies videbatur . nunc rictus leonis . nunc cristae cum aprinis dentibus Nc 837,22 [208,14].
Vgl. burst, borst st. n., bursta, borsta sw. f.