Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]reinunga st. f.
[ h ] reinunga st. f. , mhd. reinunge, nhd. dial. schwäb. reinung Fischer 5,372 ; as. hrênunga ( s. u. ); vgl. mnd. rêininge, mnl. reininge. — Graff IV,1163. reinnunga: nom. pl. Gl 2,488,42; renunga: gen. sg. 583,16 = Wa 97,15. 1) Heilmittel: reinnunga [ turgidam cutem repurgant vulnerum ] piamina ( Glosse: medicamina, piacula, mundamina, vgl. PL 59 ) [ Prud., H. o. horae ( IX ) 33 ] Gl 2,488,42. 2) Reinigungs-, Sühneopfer: renunga [ hunc ( den Opferpriester ) inquinatum talibus contagiis, tabo recentis sordidum ] piaculi ( Glosse: purgationis, vgl. PL 60 ) [, omnes salutant, Prud., P. Rom. ( …