Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firmeinen1 sw. v.
sw. v., mhd. nhd. (älter) vermeinen; mnl. vermenen; vgl. an. meina, got. -meinjan. — Graff II,782.
fir-meinne (zur Geminate nach langem Vokal im Oberd. vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 359 Anm. 1): 1. sg. conj. Gl 1,539,11 (M, 6 Hss., 10.—12. Jh., 1 Hs. uir-).
var-mein-: inf. -an Beitr. (Halle) 85,231,73 (Vat. lat. 3860, Hs. 9./10. Jh.); fir-: part. prt. -it Npw 131,12; fer-: 1. sg. -o Np 88,35.
Verschrieben: fir-man-: 1. sg. conj. -e Gl 1,539,12 (M); -] 13 (M, clm 17403, 13. Jh.; uir-). 1) entweihen: noh mina beneimeda nefermeino ih neque profanabo testamentum meum Np 88,35. die daz (sc. mina bimeinida unde mina gigihte) niuuerent, die nisint Dauidis chint, umbe die niuuirt doh nieht firmeinit der eit Npw 131,12 (neuuirt doh ze leibo Np). 2) falsch schwören: firmeinne [egestate compulsus furer, et] periurem [nomen dei mei, Prov. 30,9] Gl 1,539,11. 3) (unrechtmäßig) abstreiten: varmeinan abiurare (Glossen: denegare, tollere, vgl. PL 59) [deo titu- lum nomenque paternum credimus esse nefas, Prud., Apoth. 223] Beitr. (Halle) 85,231,73.
Vgl. firmeinisôn.