Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rennen sw. v.
sw. v., mhd. nhd. rennen; as. rennian (s. u.), mnd. mnl. rennen; ae. ærnan; an. renna; got. -rannjan (nur ur-). — Graff II,517 f.
renn-: 3. sg. -it Gl 2,646,43; 3. PL. -ant 4,349,61; inf. -an 2,643,23; [-ian Wa 107,22 (Straßb. Gl., 10. oder 11. Jh.);] part. prs. nom. pl. n. -entiu: Gl 2,461,17 (2 Hss., 1 Hs. -entiv); nom. pl. n. -enden 3,368,62 (Jd).
randa: 3. sg. prt. Gl 2,592,46.
kiranter, giranter, girennit Gl 1,512,4. 556,38. 663,70 s. girennen. I. transitiv: 1) etw. (Honig) zum Fließen bringen: rennan [spumantia] cogere [pressis mella favis, Verg., G. IV,140] Gl 2,643,23 (nach Gl.-Wortsch. 7,388 noch Glosse exprimere). [2) in der Verbindung as. rennian te hôpa etw. (Glas) zusammenleimen, mit Akk. d. Sache: mengidamo eia et caloa (sc. calca) rennian tibrokan gles te hopa (ova) admixta quoque calce glutinare fertur (Hs. feruntur) vitri fragmenta [Is., Et. XII,7,81] Wa 107,22.] 3) etw. (Pferde) zum Laufen antreiben: rennit [Spartanae vel qualis equos Thraeissa] fatigat [Verg., A. I,316] Gl 2,646,43. 4) etw. (Kräfte) zusammenfließen lassen, sammeln, von jungen Pferden: rennant [namque (die Rosse) ante domandum ingentis] tollent [animos, Verg., G. III,207] Gl 4,349,61 (oder als interpretierende Übers. in der Bed. ‘sich unbändig gebärden’ zu II 1?). II. intransitiv: 1) (im Kampf) umherschwärmen, sich tummeln, von Menschen: rennentiv [tum milia Gergeseorum effundunt aciem toto] volitantia (Gl.: propter celeritatem equorum, vgl. PL 59) [campo, Prud., Ham. 414] Gl 2,461,17. randa [per effusas inflata Superbia turmas effreni] volitabat [equo, ders., Psych. 179] 592,46. 2) im Part. Praes.: strömend, reißend, in der Verbindung (thiu) rennenden uuazzar reißende Wasserfluten, Sturzbäche: rennenden warzzer (l. uuazzer) torrens Gl 3,368,62.
Abl. rennila, rennisal, rennunga, renne mnd.