Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
semid st. n.
st. n., mhd. semt (vgl. Lexer, Hwb. 2,873 s. v. semede); as. semith (s. u.). — Graff VI,222.
semid: nom. sg. Gl 2,734,31 (Zürich Rhein. 99a, Gll. 9. Jh.?); nom. pl.? 3,473,16; semit: nom. sg. 584,20 (clm []4583, Gll. 12. Jh.?); dagegen im Gl.-Wortsch. 8,158 alle Belege s. v. semida st. sw. f.
Verschrieben (?): semih: nom. sg. Gl 2,562,51 (Köln LXXXI, Gll. 10. u. 11. Jh.; l. semith, Steinm.; zu -h wohl für t vgl. Bergmann, Mfrk. Glossen S. 213 f., Franck, Afrk. Gr.2 § 96; vgl. noch in ders. Hs. Gl 2,563,64 geboh). 573,31 (Brüssel 9987—91, Gll. 9. u. 10. Jh. (?); zu -h vgl. Wolf, Glossen S. 70); dagegen im Gl.-Wortsch. a. a. O. beide Belege s. v. semidahi st. n.
Binse, Juncus L. (vgl. Marzell, Wb. 2,1057 ff., bes. 1060), auch für Schilf- u. Riedgrasarten, Carex L. (vgl. Marzell a. a. O. 1,825 ff.): semih [quid rusticorum monstra detester deum ... divinitatis ius in] algis (alga; Glosse: herbis marinis, vgl. PL 60) [vilibus? Prud., P. Rom. (X) 245] Gl 2,562,51. 573,31 (zu alga ‘Binse’ vgl. Mlat. Wb. I,444,45 ff.). semid schiam (sc. skiemo ‘Schilfrohr’) papyrum [zu: cogitatio fornicationis fragilis est, velut] papyrus [Vitae patr. V p. 578a,33] 734,31 (zu papyrus vgl. Stirling, Lex. 3,295 s. v. papyrus 2, DML IX,2103b s. v. papyrus 1 ‘Schilf’, ‘Binse’). semid flumi quod in aqua nascitur 3,473,16 (zu flumi, flumus vgl. CGL VII,85 s. vv. phlomus u. phlomi u. Stirling a. a. O. S. 332 f. s. v. phlomos; vgl. noch vervasco id est flumi, CGL III,630,46, Anm. z. St.). semit alga 584,20 (zu alga s. o.; zwischen Pflanzenbez.).
Abl. semidahi; vgl. semida.