semidiapente

semidiapente verminderte Quinte — diminished fifth [s.XIII] LmLTrad. Garl. plan. III 51: Semidiapente continet in se distincte tonum et semitonium minus et iterum tonum et semitonium minus ut hic: (sequitur exemplum). [s.XV] LmLTrad. Holl. II 3, 126: Quidam musici ultra illos novem modos superaddunt 4^or modos inusitatos, qui ex his componuntur, et sunt isti: tritonus, semidyapente, semiditonus cum dyapente, ditonus cum dyapente. ... Sed semidiapente est saltus unius vocis in 5^tam imperfecte sonans. Et iste modus alibi fieri non potest, nisi ubi fit ascensus vel descensus de una voce in 5^tam, ita tamen, quod a semitonio incipiatur, et ultima vox in semitonio finiatur, ut est de ⋅B⋅ gravi in ⋅F⋅ grave (inde LmLTrad. Holl. V 3, 161. sim. Trad. Holl. XXII 6, 65-69) . LmLTrad. Holl. II 3, 144 (inde LmLTrad. Holl. V 3, 179. LmLConr. Zab. tract. p. 240). Trad. Holl. XXIII 1, 3, 26. Trad. Holl. XXIV 8, 118. Trad. Holl. XX 3, 49. Trad. Holl. XX 3, 50: Semidiapente, quinta inusitata, constat ex duobus tonis et duobus semitoniis minoribus et est minus quam tritonus. LmLConr. Zab. tract. NN 1. LmLConr. Zab. tract. PP 6: Semidiapente, quod ideo ante tritonum pono, quia, etsi excedat tritonum vocum numerositate, ab eo tamen exceditur quantitate, a ‚semis‘ ‚imperfectum‘ [] et ‚penta‘ ‚quinque‘ dictum est imperfectum diapente et est ascensus vel descensus ab una voce ad suam quintam duobus tamen semitoniis inclusis. Et dicitur ‚imperfecta quinque‘, quia excedit diatesseron et exceditur a vero diapente, sicut a ⋅B⋅mi in ⋅F⋅faut vel ab ⋅E⋅lami in ⋅b⋅ molle et econtra, quod in uno simplici cantu nusquam invenitur. LmLConr. Zab. tract. p. 242. Trad. Holl. XV 6, 76: Omnis modus musicalis aut incipitur ... in quinta: debiliter, sic semidyapente (cum exemplo). Trad. Holl. XV 7, 129. Trad. Holl. XV 9, 221 (cf. Witkowska-Z., Hollandrinus XV p. 81). LmLBart. Ram. 1, 2, 8 p. 50: diapente imperfecta, quae vocatur semidiapente... In sono tamen non minus discors est quam ipse tritonus immediate considerata. Ideo non fecimus mentionem semidiapente. Loco enim tritoni accipitur in sono. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 65: Tristanus vero de Silva in quinta, ut ait, non prohibetur taliter, quoniam potest fieri quinta post quintam, dum tamen una sit semidiapente, alia vero diapente, sicut reperimus in cantilena „Sois emprantis“ et in aliis antiquioribus. Sed hoc non est concedendum in integris, bene tamen in fractis, idest in diminutione notularum. LmLAnon. Tegerns. II 145: Contra ⋅E⋅ grave, id est ⋅E⋅lami, non dabitur ⋅b⋅ rotundum pro quinta, quia est falsa musica et semidiapente. LmLAdam Fuld. 2, 7. LmLAdam Fuld. 2, 11. LmLGuill. Pod. 3, 32. LmLMich. Keinsp. 6, 43. LmLContr. Consonantia 24: Nota, quod fa contra mi in consonantiis perfectis poni non debet, quia deficiunt in semitonio aut superhabundant ut tritonus, semidiapente vel semidiapason (sim. LmLContr. Si discantus 29). LmLContr. Consonantia 26 (sim. LmLContr. Si discantus 28). LmLContr. Prima regula 33. ex errore pro semitonium cum diapente: LmLOrig. et eff. 12, 3.