Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
rouh
Gl. und bei N: ‚Rauch (von Feuer/vom Rauch-
opfer), Räucherwerk, Dampf, Dunst; aroma,
fumus, gazumber, incensum, odor, thymiama,
vapor‘ 〈Var.: ruo-, ro-; -ch, -hc, -gh, -c〉. Früher
als das Simplex, nämlich bereits seit dem Ende
des 8. Jh.s, ist rouh als KVG bzw. KHG in
rouhkar und wîhrouh (s. dd.) belegt. – Mhd.
rouch st.m. ‚Dampf, Dunst, Rauch‘, nhd. Rauch
m. ‚von brennenden Stoffen (in Schwaden) auf-
steigendes Gewölk aus Gasen‘.