Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
boumîn adj.
adj., mhd. boumîn, böumîn, nhd. -bäumen in Kompp.; as. bômin, mnd. bmen. — Graff III, 124.
paum-in-: acc. sg. m. -an Gl 1,585,17/18 (Rb, lat. nom. sg. n.); pom-: dat. sg. f. -un 2,221,37 (clm 18 550,1, 9. Jh.). — boumines: gen. sg. m. (oder unter Einfluß der Endung -is des lat. Lemmas verschrieben für -em? Vgl. die folgenden Glossen der Hs.) Gl 1,494,13 (Würzb. Mp. th. f. 3, 8. Jh., lat. abl. pl.?). 1) vom Baum stammend, Baum-: deru pominun uuollu [quod ... superhumerale ex auro ..., et torta fieri] bysso [praecipitur, Greg., Cura ii, 3 p. 15] Gl 2,221,37; 2) hölzern: giochelmo (d. i. johhalmo) pauminan loramentum ligneum [colligatum in fundamento aedificii non dissolvetur, Eccli. 22,19] Gl 1,585,17/18. 3) Unverständlich ist mir: boumines [pendebat ex omni parte tentoria aerii coloris et] carbasini (Hs. -is) [ac hyacinthini, Esth. 1,6] Gl 1,494,13. Sollte eine Verschreibung von boumuuullînes vorliegen? Oder bieten den Schlüssel für die Wortwahl lat. Glossierungen, die der Übers. für das ihm wohl unbekannte carbasinus zu Rate gezogen haben könnte, die fehlerhaft carbasus mit genus ligni statt genus lini erklären? (Vgl. zu dieser Fehlglossierung CGL iv, 433,9. v, 445,38. 550,5).
Komp. kirs-, lôr-, [h]nuz-, palm-, phirsih-, ulm-, zedar-, ziperboumîn.