WOLF (gen. -ves) stm. wolf. goth. vulfs
, ahd. wolf
gesch. d. d. spr. 332. Gr. 2,66. Ulfil. wb. Ulfil. wb. 198. Graff 1,848. wulf altd. bl. 1,257. der wolf grâwe ne dorfte dare gâhen
Exod. fundgr. 87,18. wande si sîns tôdes gerten, alsam der wolf der schâfe tuot
Iw. 59. durch waʒ ist der wolf sô wîse?
leseb. 834,12. der wolf nâch roube strebet: sîn kint diu blîbent vrühtelôs die wîle ir muoter lebet
amgb. 33. b. den wolf klûben
fragm. 14. b. — an den triuwen ein wolf
Ulr. 801. sîn hirte (
der pabst) ist zeinem wolve im worden under sînen schâfen
Walth. 33,30. des (
päbstlichen) stuoles wolf stêt vor des rîches schâfen
Frl. 337,4. sît ich der welt alleʒ bin der wolf an dem spelle
der wolf in der fabel, dem man nichts glaubt büchl. 1,951 u. anm. — sô der wolf mûsen gât unt der valke keveren vât, unt der künec bürge machet so ist ir êre geswachet
Vrid. 73,16. mehrere sprüche vom wolve
das. 137, 9. swie dicke ein wolf gemünchet wirt, diu schâf er drumbe niht verbirt
das. 137,19 u. anm. vgl. Reinh. s. CXCI. und trüege ein wolf von zobel ein huot, nâch künne er lîhte tæte
MS. 2,230. b. vgl. zu Vrid. 49,17. sô der wolf inʒ alter kumt, sô rîtet in diu krâ
Nith. 40,4. der wolf sprichet “lamp,” swaʒ ieman tuot
Geo. 42. b. vgl. Wackernagel in H. zeitschr. 6, 286. ein wolf was siech: dô er genas, er was ein wolf als er ê was
Bon. 22,35. swer den wolf ze hûse ladet, der nimt sîn schaden
MS. F. 23,21. sô man den wolf nennet, sô er zuo drenget
leseb. 835,7. — dicke wulfes kint tût nâch dem vater, seldin gût
altd. bl. 1,257. eines wilden wolves base
troj. s. 312. d. der iuch in wolves orden spür
MS. 2,163. a. vür die andern zene dranc ûʒ dem guomen des wolves zan
krone 244. a. swâ ich weiʒ den wolves zant, dâ wil ich hüeten mîner hant, daʒ er mich niht verwunde: sîn bîʒen swirt von grunde
Vrid. 137,23 u. anm. si zeigte mir den wolves zant
Nith. 45,40 H. vgl. Reinh. s. 328. Mart. 58. a. 215. a. ob îman wolle tummen spot und einen bôsen wolves zan mit ergerunge henken dran
Pass. 3,70. —
plural. ich fürhte wolve unt tier diu freʒʒen mich
Trist. 2510. er wænet des, daʒ wir wilde wolve sîn
H. Trist. 2939. si gebârten als zwêne wolve wilde
troj. s. 173. d. man henk si an ein ästlî unde henke dâ bî zwêne wolve oder drî
Ls. 2,531. vgl. RA. 685. —
pflanzennamen: wolves gele
H. zeitschr. 6,331. wolves milch
carduus silvaticus gl. Mone 4,96. ancira sumerl. 54,30. wolves distel
arcinca das. 54,31. wolves wurz
agornes das. 54,32. wolves zeisala
italica das. 22,50. vgl. wolves seife
italica gl. Mone 7,601. 2. anus, morbus in culo der wolf
gl. Mone 6, 212. sô hât ir dann der pfarrer den palk erstrichen, das sie ie den ganzen âbent gêt, als ob sie den wolf geriten het
fasn. 41 u. anm. vgl. Frisch 2,456. c.