Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ziknus(s)en sw. v.
sw. v.; mnl. tecnussen; ae. tócnyssan. — Graff IV,574.
zi-chnus-: 3. sg. -it Gl 1,568,14 (M); 3. sg. prt. -ito 699,57 (M; zum -o vgl. Matzel § 76 b); part. prt. -ith 502,54/55 (M; -chn-); -gnusit: 3. sg. 564,40 (M; zu g für ch vgl. a. a. O. § 87 a). — ze-cnus-: 1. sg. -e Gl 3,223,5 (SH a 2); -in 6 (SH a 2; ce-, zur Endg. vgl. Braune, Ahd. Gr.14 § 305 Anm. 4). 1) (jmdn., etw.) zusammenschlagen, zerschmettern, zerstören, zugrunde richten: a) eigentl.: zichnusit [cum iracundo non facias rixam, et cum audace non eas in desertum: ... ubi non est adiutorium,] elidet [te, Eccli. 8,19] Gl 1,568,14 (8 Hss. nidarslahan); b) übertr.: zichnusith werde [sic homo non dormierit, non resurget, donec] atteratur [caelum, Job 14,12] Gl 1,502,54/55 (8 Hss. zigangan). zignusit [non scandalizeris in labiis tuis ... ne ... revelet deus absconsa tua, et in medio synagogae] elidat (Hs. elidet, so auch La. bei Sab. 2,425 Anm.) [te, Eccli. 1,39] 564,40 (7 Hss. gihônen). 2) (jmdm. etw.) entgegenstoßen: zichnusito [(equus) cum impetu Heliodoro priores calces] elisit [2. Macc. 3,25] Gl 1,699,57 (8 Hss. anaslahan). 3) Glossenwort: ihc zecnuse allido elido contero [Hbr. II,175,399] Gl 3,223,5 (1 Hs. zirknus(s)en).