Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fertîg adj.
adj., mhd. vertec, -ic, nhd. fertig; mnd. vērdich, mnl. vaerdich; an. ferðugr; vgl. afries. (ūt)ferdich. — Graff III, 585.
fartiger: nom. sg. m. Gl 2,667,48; fertika: acc. pl. m. 1,299,31; fertig-: acc. sg. f. -a Nb 277,4 [299,14]; acc. pl. m. -e Gl 1,302,26 (2 Hss.). Thoma, Glossen S. 3,15. — uartiga: acc. pl. m. Gl 1,305,2 (M); uertig-: nom. sg. m. -ir 299,31/32; acc. pl. m. -a 305,2 (M); -e 3 (M); vartiga: dass. 1 (M, 4 Hss.); vertiga: dass. 2/3 (M, 2 Hss.).
Verschrieben ist wohl: varte: acc. pl. m. Gl 2,293,39 (M, clm 19 440, 10./11. Jh.; für vartige?). 1) marschfertig, kriegsbereit: fertika ł karauua [quod cum audisset Abra, ..., numeravit] expeditos [vernaculos suos trecentos decem, et octo: et persecutus est usque Dan, Gen. 14,14] Gl 1,299,31 (2 Hss., 1 Hs. nur fertîg). 302,26 (2 Hss., 1 Hs. nur fertîg). vartiga expeditos [ebda.] 305,1. fertiga karauua kerusta expeditos [ad bellum promptos et qui non fuerunt uxorati, Comm. in Gen. 14,14] Thoma, Glossen S. 3,15. 2) auf dem Weg zu etw. (seiend): garavue horske vartige [qui ad lapidandum omnes] exertos [reddidit, Greg., Hom. I, 19 p. 1514] Gl 2,293,39 (Parallelhs. nur gar(a)uui). 3) sich davonmachend, fliehend: fartiger [(Acron) Graius homo, infectos linquens] profugus [hymenaeos, Verg., A. X, 720] Gl 2,667,48. 4) beweglich (Gegensatz stilli immobilis): so ist io daz kuis . prouidentiam uuesen stilla . unde einstuodela scaffunga . dero geskehen sulndon dingo . aber fatum fertiga chnupfeda . unde zitlicha ordena . dero . diu gotes einfalti scaffota zetuonne illud certe manifestum est . providentiam immobilem formam esse gerendarum rerum . et simplicem . fatum vero mobilem nexum . atque ordinem temporalem eorum quae divina simplicitas gerenda disposuit Nb 277,4 [299,14]. []
Komp. ana-, thuruh-, eban-, hina-, hôh-, un-, uuidar-, (un)zuofertîg; Abl. fertigî.