Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rehthaft adj.
rehthaft adj. ; vgl. mhd. rehthaftic, mnd. rechtaftich. — Graff II,413. reht-haft: Grdf. Gl 1,269,37 ( K ). Npgl 70,15. 84,12. 98,5. 104,9. im religiösen Bereich: ( vor Gott ) für gerecht erklärt , gerechtfertigt: Zaheus rehthaft edho reht Zachaeus iustificatus aut iustus Gl 1,269,37 ( in einer Namendeutung, vgl. Splett, Stud. S. 411 ). daz sint aber Iudei die ex operibus legis (fone iro eho uuerchin) uuellen uuerden iustificati (rehthaft) . non ex gratia (nals fone genadon) Npgl 70,15. michellichont in ( Gott ) fone demo uuir iustitiam (reht) inphiengen . daz uuir iustificati (rehthaft) uuerd…