Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kar st. n.
st. n., mhd. nhd. (dial.) kar; as. -kar, mnd. kār, mnl. caer; an. ker; got. kas; vgl. ae. ceren. — Graff IV,463.
char: nom. sg. Gl 3,645,10. 691,48. 4,213,52 (2 Hss.); acc. sg. 2,683,51 (Schlettst., 12. Jh.). — kares: gen. sg. Gl 2,764,50 (Berl. Theol. lat. 4° 364, 10./11. Jh.). — cher-: acc. pl. -ir Gl 1,465,16 (M); -er ebda. (M, 4 Hss.). 4,271,11 (M).
Verschrieben: cherix: acc. pl. Gl 1,465,16 (M, clm 6217, 13./14. Jh.); cheni: dass. 5,6,2 (M, Carlsr. Oen. 1, 14. Jh.).
Hierher vielleicht: suncar: nom. sg. Gl 2,23,54 (Florenz XVI,5, 12. oder 13. Jh.; l. siue car? Steinm.); vgl. auch Ahd. Gl.-Wb. S. 824. 1) Gefäß, (oben offenes) Behältnis: a) allgem.: char cheschar sinum fascina Gl 3,645,10. char sinum 691,48. cratera 4,213,52; b) Trinkgefäß, Schale: char uol milichi sinum lactis [et haec te liba, Priape, quodannis expectare sat est, Verg., E. VII,33] Gl 2,683,51; c) größeres Gefäß, (Wasser-)Trog, Faß: cherir [fecit quoque] conchas [decem; et posuit quinque a dextris, et quinque a sinistris, ut lavarent in eis omnia quae in holocaustum oblaturi erant, 2. Paral. 4,6] Gl 1,465,16. 4,271,11. 5,6,2. 2) Sarg: thes kares that hlit sarcofagi operculum [Vita Solae 175] Gl 2,764,50 (vgl. auch lîhkar); hierher vielleicht als Vok.-Übers.: helha (d. i. helza) siue car [armet sed dextram] capulus [Aldh., De virg. 2853] 23,54 (3 Hss. nur helza); zu capulus ‘Bahre, Sarg’ vgl. Mlat. Wb. II,257, aber auch: capulum dicitur helza. inde capularis senex. iđ capulo uicinus hoc est morti Gl 4,233,2, wo es im lat. Text um capulus ‘Sarg’ geht, vgl. Bergmann, Festschr. Petri S. 46.
Komp. bî-, bini-, bîûn-, thuuahal-, hant-, kâsi-, kâsiuuazzar-, lîh-, lioht-, meisi-, miluh-, rouh-, salz-, skina-, scû-, sulzi-, tresokar; Abl. karul, kerula; -karilîn.