MLW
* gramaculum ,
Wander
Gram (Adj.) Gram (Adj.). 1. Wem man gram, den wünscht man lahm. Lat. : Quem quis odit, periisse expetit. ( Seybold, 478. ) 2. Einem gram sei…
PfWB
gramänzelig Adj. : ' verschnörkelt, kraus ', krawenzelisch [ Wilms Alph. 24]; vgl. Gramänzel 1.
ElsWB
grama·essen
Gramässe n [Kràmasə Bf. ] Pl. Gram, Kummer, Reue. Du machs t d i r viel ze viel G. um dis Maid e l. Hätts t Sp i ele n bliwe n le ( gelassen…
PfWB
gra·maetschel
Gramätschel n. : ' Nörgelei, Gejammer ', Gramätschel [vereinzelt NWPf]. Was haschde heit morje nor for e G.? [ KU-Blaub ]; vgl. gramätscheln…
PfWB
gramätscheln schw. : 1. a. 'durcheinander reden', gramätschele [KL-Gimsb u. Umg.]; vgl. Gramanzel 2 b. — b. 'geheimnisvoll tun' [ KU-Blaub ]…
MLW
* gramalium (-us) v. * cramacula. Weber
MWB
grama·n·gir
gramangir stN. aus afrz. grant mangier (vgl. Suolahti 1,99, vgl. manger stN.). ‘große Mahlzeit, Festmahl’ nv wart niht lenger gespart, / wan…
SHW
gram·antes
Gramantes Band 2, Spalte 1437-1438
WWB
Gramantselen Pl. 1. „wilde, ungebärdige Kinder“. Dai hät en gantsen Tropp Gramantseln ( Sos St ). — 2. dumme Späße, Possen. Ik sin deïne Kri…
WWB
Gramantselerīe f. Gramantselerigge „wildes Durcheinander von Lärm und Getöse“ ( Sos St ).
WWB
Gramantsen Pl. „Blagenzeug (Kinder)“. De Luie hätt en ganzen Tropp Kramanzen ( Lst Eh ). ⟨ G- u. K- ⟩
PfWB
gram·anzel
Gramanzel , Gramänzel n. : 1. 'Verzierung, Schnörkel', gegenst. u. übertr., Kramänzel [BZ-Dernb Spey (PfId. 51)]; vgl. Gegramänzel , Geschnö…
PfWB
gramanzel·wesen
Gramanzel-wesen n. : ' übertriebene Putzsucht, Modetorheit ', Gramanselwese [ Beam Penns 44]; vgl. Gramanzel 2 a.
DWB
gram·anzen
gramanzen , vb. , zum vorigen, fast durchweg ohne finite formen; besonders im 17. jh. gebräuchlich. die bedeutung des verbums gramanzen geht…
DWB
gram·anzer
gramanzer , m., nomen agentis zum vorigen, aber wohl kaum sprachläufig: gramanzer gestuosus, gesticulator, spermologus, ostentator, ampullat…
KöblerMhd
gramarsi , st. M., Interj. Vw.: s. gramerzī
DWB
gram·asse
gramasse , f. , ' grimasse '. mundartliche mischform aus grimasse und gramanzen, welch letzteres wort im literarischen gebrauch seit dem 18.…
Lexer
grama·s·sei
gramassei s. gramaʒîe.
DWB
gra·massig
gramassig , adj. , s. das vorige und s. v. gremassig; doch vgl. auch gramausig s. v. gramaunzen, gramausen.
MLW
gra·mat
gramat - v. grammat-. Weber
DWB
gram·atel
gramatel , grametel , u. ä., f., im steir. ' erzröststätte, in der auf eine schicht holz und kohlen erzstücke gelegt werden, hierauf wieder …
DWB
grama·telle
gramatelle , f. , squilla, pisciculus Scherz-Oberlin gloss. (1781) 1, 567 ( hier zugleich mit richtiger deutung der von Frisch t.-lat. [1741…
Lexer
grama·tic
grâmatic stf. an der grâmatic wart er schier vol varnde j.Tit. 174. grâmaticâ die kunst die sol man brîsen, sie kan gedanke wol ze worten wî…
KöblerMhd
gramatica , st. F. nhd. Grammatik Hw.: vgl. mnd. grāmatike Q.: Suol (FB grāmatic), Minneb (grâmaticâ), Ack, Frl, HvNst, JTit, Kolm, Lannz, L…
LDWB1
gramatica 1 [gra·mạ·ti·ca] f. (-ches) 1 Grammatik f. , Sprachlehre f . 2 (liber) Grammatik f. , Lehrbuch der Grammatik ◆ gramatica normativa…
LDWB1
gramatica 2 [gra·mạ·ti·ca] f. (-ches) Grammatikerin f.
LDWB1
gramatical [gra·ma·ti·cāl] adj. (-ai, -a) 1 grammatikalisch, grammatisch 2 (conform ales regoles dla gramatica) grammatisch, der Grammatik g…
LDWB1
grama·tich
gramatich [gra·mạ·tich] m. (-cs) Grammatiker m .
KöblerAhd
gramatichāri , st. M. (ja) Vw.: s. grammatihhāri*