Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
fiurâra sw. f.
sw. f. — Graff III, 677.
fiur-: acc. pl. -arun Gl 1,398,53 (M, 2 Hss.); -arin 54 (M, 2 Hss., davon 1 Hs. -in); -a 53 (M); -erin (M, clm 22 201, 12. Jh.; fiv-); uiurarin: dass. 56 (M).
Verschrieben: uiurari: acc. pl. Gl 1,398,55 (M, clm 14 689, 11./12. Jh.).
Herdmagd: salparun fiurarun pecchun [filias quoque vestras faciet (ein König) sibi] unguentarias [, et] focarias [, et] panificas [1. Reg. 8,13] Gl 1,398,53 (1 Hs. fiurârin).