Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bitt(a)ro adv.
bitt ( a ) ro adv. ; as. bittro; ae. bitere; vgl. got. baitraba . — Graff III, 88 f. pitt-: -ro Gl 2,231,4 ( 2 Hss., 9./10. Jh. ); -aro 1,272,60 ( Jb-Rd ); -ero 565,61 ( M, 12. Jh. ); superl. -arost 2,746,22 ( Ja ). — bitt-: -ro F 23,20; -aro T 188,6; -er Gl 5,8,13 ( M, Carlsr., Oen. 1, 14. Jh. ). 1) erbittert, grimmig, feindselig, heftig: pittaro [ quibus ] acriter [ instantibus ( das Volk Israel den Ammonitern ), Jud. 11,5 ] Gl 1,272,60. pittero [ libera eum qui iniuriam patitur de manu superbi: et non ] acide [ feras in anima tua, Eccli. 4,9 ] 565,61 ( 5 Hss. sarpho). 5,8,13 ( Hs. accide ).…