Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bitt(a)ro adv.
adv.; as. bittro; ae. bitere; vgl. got. baitraba. — Graff III, 88 f.
pitt-: -ro Gl 2,231,4 (2 Hss., 9./10. Jh.); -aro 1,272,60 (Jb-Rd); -ero 565,61 (M, 12. Jh.); superl. -arost 2,746,22 (Ja). — bitt-: -ro F 23,20; -aro T 188,6; -er Gl 5,8,13 (M, Carlsr., Oen. 1, 14. Jh.). 1) erbittert, grimmig, feindselig, heftig: pittaro [quibus] acriter [instantibus (das Volk Israel den Ammonitern), Jud. 11,5] Gl 1,272,60. pittero [libera eum qui iniuriam patitur de manu superbi: et non] acide [feras in anima tua, Eccli. 4,9] 565,61 (5 Hss. sarpho). 5,8,13 (Hs. accide). krimmo pittro [recedentes autem (nachdem sie Besserung gelobt haben), inimicitias ac damna ...] atrociter [inferunt, Greg., Cura 3,30 p. 87] 2,231,4. pittarost [videns ... Ioannes] acerrime [seditionem fieris, Vita Joh. 619] 746,22. 2) bitterlich, schmerzlich: enti kenc (Petrus) dana uz uuoffita bittro egressus foras ploravit amare F 23,20, zur selben Stelle: uzgangenti Petrus uuiof bittaro T 188,6.