Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
VRIUNT flex. (-des) stm. stv.
a. friunt guter freund! Iw. 230. Walth. 38,1. Parz. 147,1. lieber friunt, mîn kumpân das. 158,15. lieber friunt Nib. 836,1. 853,1. 1776,1. friunt Hagne das. 497,3. vriunt Hartman Iw. 257. — sîn bester vriunt das. 182. vînt unt friunt gemeine Walth. 53,14. vriunt und vîent im des jach Parz. 339,8. daʒ manec hêrre an sînem man von iwerr kraft hât missetân, unt der friunt an sîme gesellen das. 291,25. mâc hilfet wol, friunt verre baʒ Walth. 79,24. vriundes umbevâhen Iw. 274. der getriwe ist friundes êren vrô Parz. 675,17. gewissen friunt, versuochtiu swert sol man ze nœten sehen Walth. 31,2. vgl. Vrid. 95,18 wo noch mehr sprüche von vriunden. vgl. über Vrid. s. 98. ein wîser herre gerne hât wîten vriunt und engen rât Vrid. 72,16 und anm. doch ist vriunt hier wohl mit Wackernagel wb. zum leseb. collectiv als freundschaft zu fassen. der sol mich ze friunde hân Iw. 27. swer sich ze friunde gewinnen lât Walth. 79,25. daʒ ir mich zeinem friwende nemt Parz. 90,3. — plur. daʒ wir iemer friunde müesten wesen Walth. 112,6. owê, wie tuont die friunde sô? jâ friunt! waʒ ich von friunden sage das. 55,2.
b. der geliebte, gatte. friunt! mîn friunt! Walth. 88. 89. — der minnende man, ir friunt Trist. 1091. mînes friundes lîp Nib. 1337,3. friundes minne W. Tit. 117,4. sît ich algernd nâch friunde jâmer dulde das. 116,2. daʒ ich in ie erkôs mir ze friunt Wigal. 1327. den tiursten man den wîp ze friunde ie gewan das. 1395. ich hân ze friunde mir erwelt für alle ritter iwern lîp frauend. 363,18. vgl. 364,11.
c. der verwandte. consanguineus Diefenb. gl. 75. daʒ erbet ûf den nêsten vriunt Brünn. str. 361. ir næhsten friunde Nib. 493,2. beide wîb unde kint, di frunt di ime lieb sint glaube 2993. vater, muoter, mâge, man, alle die friunt die er ie gewan Trist. 3952. vgl. 11350. a. Heinr. 252. Nib. 304,3. 675,3. 679,4. du woldest dîne vriunt verkiesen Barl. 212,17 Pf. vor unse kint, vor unse vrunt unde vor alle unse mâge Höfer s. 20. — bisweilen sind auch die vasallen mit eingeschlossen: er wolte nâch sînen friunden senden. — do er si alle dar gewan beide mâge unde man a. Heinr. 1457. vgl. das. 1387. Nib. 214,4. 529,2. 1996, 1.
d. s. v. a. vriundinne. ich hân ze vriunde erkorn mîne tôtvîendinne Iw. 69. daʒ ir iuwer swester ze friunt möhtet hân Nib. 1047,2. 1048,2. der schœnen Blanscheflûre, wie er die ze friunt gewan Trist. 4187. 10487. frou kunegîn, welt ir nu mîn friunt sîn? das. 10506. si was sîn friunt, er ir âmîs Flore 2114 u. S. vgl. 2534. Lanz. 8943. Walth. 71,14. frauend. 324, 16. 362,3. 612,19. MS. 1,40. b. 78. a. 99. a. 2,16. a.