Eintrag · Dt. Etym. Rechtswb. (Köbler)
Rute F.
Rute, F. ›Rute, Gerte, Stab, Zweig‹, mhd. ruote, F., ›Stab, Stange, Gerte, Rute‹, ahd. ruota (765), F., ›Rute, Stab, Latte, Meßlatte, Stange‹, as. rō da, F., ›Rute, Stange, Galgen‹, germ. *rō dō , *rō dō n, F., ›Rute, Stange, Balken‹, idg. *rÜt-, *r»t-, *rō t-, Sb., ›Stange, Stamm‹ *rütten, V., ›rütten, rütteln‹, mhd. rütten, V., ›rütten, rütteln‹, s. zer-, Herkunft un- gewiß, zu roden? russisch, Adj., ›russisch‹, zu ahd. Rūzon (12. Jh.), M. Pl., ›Russen‹ russisch