Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
lêrîg adj.
adj., mhd. lêrec (vgl. Findebuch S. 221), nhd. (älter) lehrig; mnd. lêrich. — Graff II,255.
lerig: Grdf. Npgl 113,16’.
belehrbar: doctores doctorum liez er imo selbemo zelerenne . uuanda sie andermo docibiles (lerig) neuuaren.