Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
eit st. m.
st. m., mhd. eit; as. ēd (s. u.); ae. ád. — Graff I, 152.
aeit: nom. sg.? Gl 1,801,10 (clm 14 747, 10. Jh.).
eit: nom. sg. Gl 1,229,7 (Ra). 2,19,27; dat. sg. -]e 358,34. NpNpw 16,3; acc. sg. -] Gl 1,242,4 (Ra); mit prothetischem h: heito: gen. pl. 2,19,74 (clm 23 486, 11. Jh.). — eid: acc. sg. Gl 1,242,4 (K); gen. pl. -]o 2,18,51.
ed: acc. sg. Gl 2,582,49 = Wa 96,14 (Düsseld. F. 1, 10./11. Jh.).
[aad: nom. sg. Gl 2,597,27 (Ld.); ead: dass. ebda. (Sg 299, 9./10. Jh.). 598,47 (Schlettst., 12. Jh.); zu den ae. Formen vgl. Michiels S. 34.] 1) Feuerstätte, (glühender) Scheiterhaufen: eit rogus ignis Gl 1,229,7. eid hauf uuito rogum in strue (l. instruem) lignorum 242,4. aeit camina 801,10. eido [nam geminos quondam caelesti fulmine fretus iusserat arsuros flammas perferre] focorum [Penticotharcos atque viros ad funera centum truserat, Aldh., De virg. 255] 2,18,51. eit [dum] rogus [ingenti lignorum fomite flagrans reptantem in prunas consumpsit torre chelidrum, ebda. 810] 19,27. heito [ceu salamandra focos solet insultare] pyrarum (ignium) [, quamvis congerie glomeretur forte rogorum, ebda. 1115] 74. eite [mox etiam excitis Medorum populis ad bellum provocatus et victus ardenti] pyrae (Hs. pira rogo) [se iniecit, Oros. 1,19 p. 71,1] 358,34. ed [at parte campi ex altera inmanem] pyram [texebat ustor fumidus pinu arida, Prud., P. Rom. (X) 846] 582,49 = Wa 96,14. [beel ł aad [cum omni velocitate extructus est] rogus [Ruf., Hist. eccl. IV, 15,29 p. 347,15] 597,27. beel ł ead ł harst rogus [ebda.] 598,47.] 2) Feuersglut, Feuer, bildl.: in demo eite irsuohtost du mih . unde unreht nefunde du in mir. Daz chit . knoto choretost du min . in dero passione . uzer dero ih luter cham ze resurrectione igne me examinasti . et non est inventa in me iniquitas NpNpw 16,3.
Komp. himileit; Abl. eiten; -eitila.