lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

rug

ahd. bis Dial. · 5 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

EWA
Anchors
5 in 5 Wb.
Sprachstufen
4 von 16
Verweise rein
10
Verweise raus
7

Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)

rug

ruggibeinAWB n. a-St., seit dem 10./11. Jh.
in Gl.: ‚Rückgrat, Wirbelsäule, Wirbelkno-
chen; curva ossa, internodium, nodus, spina,
spondilium [= spondylium]‘ (mhd. rückebein
st.n. ‚Rückgrat, Rücken‘, frühnhd./ält. nhd.
rückenbein n. ‚dss.‘ [Dt. Wb. 14, 1361], nhd.
mdartl. ält. schweiz. ruggenbein n. ‚Stück vom
Rücken des geschlachteten Schweins‘ [Schweiz.
Id. 4, 1302
], schwäb. ruckenbein n. ‚Rückgrat‘
[Fischer, Schwäb. Wb. 5, 460; 6, 2 Nachtr.
2844 f.], thür. rückbein n. ‚Rückgrat des
Schweins‘ [Spangenberg, Thür. Wb. 5, 265],
schles. rückenbein n. ‚Rückgrat‘ [Mitzka,
Schles. Wb. 2, 1145]; as. hruggibēn n. a-St.
‚Rückgrat; spina‘ in Gl. 3,722,22 [2. Hälfte
des 12. Jh.s], mndd. rüggebêin n. ‚Wirbelsäule,
Rückgrat, untere Rückenpartie, Lenden‘;
mndl. ruggebeen n. ‚Rückenwirbel, Rückgrat‘;
afries. hregbēn, hreggesbēn n. ‚Rückgrat‘; ae.
hrycgbān n. ‚Rückgrat, Wirbelsäule‘). Determi-
nativkomp. mit subst. VG und HG. S. ruggi,
bein. – ruggibeiniAWB n. ja-St., seit dem 1. Viertel
des 9. Jh.s in Gl.: ‚Rückgrat, Wirbelsäule;
spina, spinale‘. Der n. ja-St. -beini kommt nur
in Komp. vor, als Simplex ist lediglich der a-St.
bein belegt. S. ruggi, bein. Vgl. ruggibein. –
ruggibrâtoAWB m. an-St., Gl. 3,73,1 (in 2 Hss., 12.
oder 13. Jh. und Anfang des 13. Jh.s, beide
bair.). 2 (in 2 Hss., 12. Jh. und Ende des 12. Jh.s
oder 14. Jh.). 2/3 (Anfang des 13. Jh.s). 3 (Ende
des 12. Jh.s). 3/4 (13. Jh., obd.). 4 (15. Jh.),
alle im SH: ‚Fleisch am Rücken; pala‘ (mhd.
rückebrâte sw.m. ‚Braten, Fleisch vom Rü-
ckenstück‘, nhd. mdartl. schweiz. ruggbrāten
m. ‚Bratenstück vom Rücken eines Tieres‘
[Schweiz. Id. 5, 875], bair. ruckbraten m.
‚Rückgrat‘ [Schmeller, Bayer. Wb.² 1, 369],
steir. ruckbraten m. Bez. einer Klosterspeise
des 15. und 16. Jh.s [Unger-Khull, Steir.
Wortschatz 511], rhein. rückenbraten m. ‚Rü-
ckenstück des Schlachttieres‘ [Müller, Rhein.
Wb. 7, 565], siebenbürg.-sächs. rückbraten
m. ‚Fleischteil vom Rücken des Kalbs oder
Schafs, unterer Teil des Rückens, Kreuz‘
[Schullerus, Siebenbürg.-sächs. Wb. 9, 347];
mndd. rügge[n]brâde m./f. ‚Braten vom Rü-
cken eines Schlachttieres‘; mndl. ruggebrade
f. ‚Rückenmuskel‘; ae. hrycgbrǣden pl. ‚Teile
des Rückens beiderseits der Wirbelsäule,
Schulterblätter‘). Determinativkomp. mit subst.
VG und HG. S. ruggi, brâto. – ruggikêroAWB m. an-
St., Gl. 2,329,13 (9. Jh., bair.): ‚Abtrünniger;
tergiversator‘, zum lat. Lemma vgl. CGL 7,
341. Ableitungskomp. aus einer Fügung ruggi
kêren ‚den Rücken wenden‘. S. ruggi, kêren. –
ruggiknocho* m. an-St., Gl. 3,73 Anm. 1 (12.
oder 14. Jh.): ‚Wirbelknochen; spondilium
[= spondylium]‘ (nhd. mdartl. siebenbürg.-sächs.
rück[en]knochen m. ‚Wirbelsäule bei Mensch
und Tier‘ [Schullerus, Siebenbürg.-sächs. Wb. 9,
356], ndsächs. rüggenknōken m. ‚Wirbelknochen
eines Schlachttiers‘ [Jungandreas, Ndsächs.
Wb. 10, 329], schlesw.-holst. rüchknaken m.
‚Rückgrat, Wirbelsäule, bes. bei Tieren‘
[Mensing, Schleswig-holst. Wb. 4, 225]; mndd.
rügge[n]knōke m. ‚Rückenwirbel, Rückgrat,
Wirbelsäule‘; mndl. ruggecnoke, rugknoke m.
‚Rückenwirbel‘ [a. 1485]). Determinativkomp.
mit subst. VG und HG. S. ruggi, knocho. – ruggilachanrug
gilachanAWB
n. a-St., seit dem 11. Jh. in Gl.: ‚Um-
hang, Vorhang, Wandbehang; cortina, cortina
aurea, dorsale‘ (mhd. rückelachen, ruckela-
chen, ruclachen st.n. ‚Wandumhang, Teppich
zwischen Rücken und Wand‘, nhd. mdartl.
schwäb. †rucklachen n. ‚Tuch der Rücklehne‘
[Fischer, Schwäb. Wb. 5, 461], ält. steir. rück-
lachen n. ‚Teppich, mit dem die Lehnen der
Stühle und Bänke belegt wurden‘ [Unger-
Khull, Steir. Wortschatz 512], ält. meckl. rüg-
gelaken n. ‚Bettlaken‘ [Wossidlo-Teuchert,
Meckl. Wb. 5, 1032], nhd. fachspr. Rückenlaken
n. ‚mittelalterlicher Wandbehang, öfters an der
Rückwand des Chorgestühls‘, auch Rücklaken
mit volksetym. Anbindung an nhd. rücken
sw.v., da der Wandbehang nicht fest mit der
Wand verbunden war, sondern hin- und herge-
rückt werden konnte; as./mndd. hruggilakan n.
a-St. ‚Rückenpolster; dorsale‘ in Gl. 3,717,10
[2. Hälfte des 12. Jh.s], mndd. rüggelāken n.
‚textiler Behang an der Lehne einer Sitzgele-
genheit oder an einer Wand‘; mndl. ruggelaken
‚Tapete, Wandverkleidung‘). Determinativkomp.
mit subst. VG und HG S. ruggi, lachan. –
ruggilentaAWB f. ō-St., Gl. 3,431,22 (in 2 Hss., 2.
Hälfte des 12. Jh.s und 13. Jh.): ‚Rückgrat,
Lende; spina‘ (mhd. ruckelende f.spina‘). De-
terminativkomp. mit subst. VG und HG. S.
ruggi, lentin. – ruggilingûnAWB adv., Gl. 1,301,43
(10. Jh., alem.). 328,11/12 (12. Jh.). 683,16 (12.
Jh.); 2,720,19 (10./11. Jh., alem.): ‚rückwärts,
rücklings, nach hinten; post tergum, retro, supi-
nus, transversa‘ (mhd. rückelingen adv. ‚rück-
lings‘, nhd. mdartl. schweiz. rügglingen adv.
‚auf dem Rücken, in der Rückenlage, den Rü-
cken voran, mit angelehntem Rücken, von hin-
ten, hinterrücks‘ [Schweiz. Id. 6, 793 f.; Stalder,
Versuch eines schweiz. Id. 2, 289], schwäb.
rucklingen adv. ‚auf dem/den Rücken‘ [Fischer,
Schwäb. Wb. 5, 461 f.]; vgl. nhd. rücklings adv.
‚rückwärts, von hinten, mit dem Rücken nach
vorn‘; mndd. rüggelingen, rüggelinges adv.
‚auf der Rückseite, rückwärts, von hinten‘ [vgl.
Mähl 2004: 72–75]; vgl. mndl. ruggelinge adv.
‚rückwärts, rücklings‘). Erstarrter Akk.Sg.f.
auf -lingûn (vgl. Wilmanns [1906–30] 1967: 2,
§ 457; R. Lühr, ZDA 109 [1980], 48–72 pas-
sim). S. ruggi, -inga. – ruggînAWB adj., Gl. 3,698,34
(1. Viertel des 12. Jh.s, alem.): ‚Roggen-, aus
Roggen; siligineus‘, nur in der Verbindung
ruggîn brod ‚Roggenbrot‘ (mhd. rückîn, ruckîn,
rüggîn, ruggîn, rockîn, roggîn adj. ‚von Rog-
gen‘, ält. nhd. rocken, rucken adj. ‚dss.‘ [bis
ins 17. Jh.] [Dt. Wb. 14, 1111 f.], nhd. mdartl.
schweiz. roggin, ruggin adj. ‚aus Roggen‘
[Schweiz. Id. 6, 774], bad. ruggen, rüggen adj.
‚dss.‘ [Ochs, Bad. Wb. 4, 362], schwäb. ruggen,
rüggen adj. ‚aus Roggen gemacht‘ [Fischer,
Schwäb. Wb. 5, 472 f.], vorarlb. roggen adj. ‚aus
Roggen‘ [Jutz, Vorarlberg. Wb. 2, 748], bair.
rogken, rugken adj. ‚von Roggen‘ [Schmeller,
Bayer. Wb.² 2, 79], tirol. ruggǝn adj. ‚Roggen-‘
[Schöpf, Tirol. Id. 562; Schatz, Wb. d. tirol.
Mdaa. 2, 495], rhein. röggen adj. ‚aus Roggen
bestehend‘ [Müller, Rhein. Wb. 7, 480], pfälz.
rüggen adj. ‚aus Roggenmehl‘ [Christmann,
Pfälz. Wb. 5, 638
], südhess. rüggen adj. ‚von
Roggen‘ [Maurer-Mulch, Südhess. Wb. 4, 1509],
ohess. rücken adj. ‚dss.‘ [Crecelius, Oberhess.
Wb. 701], hess.-nassau. rücken adj. ‚von Rog-
gen‘ [Berthold, Hessen-nassau. Volkswb. 2,
920 rücken²], thür. roggen, röggen adj. ‚aus
Roggenmehl‘ [Spangenberg, Thür. Wb. 5, 209],
osächs. roggen, röggen adj. ‚aus Roggen her-
gestellt‘ [Frings-Große, Wb. d. obersächs.
Mdaa. 3, 479], märk. rüggen adj. ‚von Rog-
gen, aus Roggen oder Roggenmehl hergestellt‘
[Bretschneider, Brandenb.-berlin. Wb. 3, 907],
schles. roggen adj. ‚aus Roggenmehl‘ [Mitzka,
Schles. Wb. 2, 1133], preuß. roggen adj. ‚aus
Roggen, aus Roggenmehl bestehend‘ [Riemann,
Preuß. Wb. 4, 862]; as. ruggīn adj. ‚aus Roggen
gemacht‘ [WaD 40, 33. 43, 8. 13], mndd. rog-
gen, ruggen, rügen adj. ‚dss.‘; mndl. roggijn,
roggen adj. ‚dss.‘; ae. rygen adj. ‚dss.‘).
Stoffadj. mit dem Fortsetzer des Suff. urgerm.
*-īna-. S. roggo, -în¹. – ruggispecAWB ? m. a-St., Gl.
3,572,6 (11. Jh., mfrk.) ruokispec: ‚Hinterschin-
ken; perna‘ (vgl. nhd. mdartl. pfälz. rücken-
speck m. ‚Kernspeck‘ [Christmann, Pfälz. Wb.
5, 628], südhess. rückenspeck m. ‚Speck vom
Schweinerücken‘ [Maurer-Mulch, Südhess.
Wb. 4, 1500], preuß. rückenspeck m. ‚Speck aus
der Rückenpartie des Schweins‘ [Riemann,
Preuß. Wb. 4, 898]). Determinativkomp. mit
subst. VG und HG. S. ruggi, spec. – ruggisturzAWB
m. a-St.?, nur Npg: ‚der Gestürzte, Teufel;
diabolus‘. Ableitungskomp., eigtl. ‚auf den
Rücken Gestürzter‘. S. ruggi, sturzen. – ruggiwantaruggi
wantaAWB
f. ō-St., Gl. 4,223,28 (Mitte des 9. Jh.s,
bair.): ‚Rückzug; tergiversatio‘. Determinativ-
komp. mit subst. VG und HG. S. ruggi, wanta. –
ruggoAWB m. an-St., Gl. 3,72,69 (Anfang des 13.
Jh.s). 70 (in 2 Hss., 12. und 12. oder 14. Jh.). 72
(12. oder 13. Jh.): ‚Rücken; dorsum, tergum
(mhd. rück[e], ruck[e], rügge, rugge st./sw.m.
‚Rücken‘). Weiteres s. ruggi. – rgolfAWB ? m. a-
St., Gl. in Oxford, Auct. T. 1. 26 (9./10. Jh.;
vgl. E. Krotz, Sprachw 39 [2014], 416): ‚Aal-
quappe ?; capito‘ (Lota lota L.). Vielleicht
verschrieben für rugolt (vgl. mhd. rugolt st.m.
allerida‘, rufolc st.m. ‚Raubaal, Aalrutte‘).
Aufgrund der unsicheren Schreibung entfällt
eine weitere Interpretation der Fischbez. –
Ahd. Wb. 7, 1200 ff.; Splett, Ahd. Wb. 1, 46.
96. 451. 470. 509. 526. 769. 901. 957. 1133;
eKöbler, Ahd. Wb. s. vv. ruggibein, ruggibeini,
ruggikēro, ruggilahhan, ruggilingūn, ruggisturz,
ruggiwanta, ruggo; Schützeichel⁷ 266; Starck-
Wells 495 f.; Schützeichel, Glossenwortschatz
8, 14 ff.
9028 Zeichen · 533 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 8.–11. Jh.
    Althochdeutsch
    . rug

    Althochdeutsches Wörterbuch · +1 Parallelbeleg

    . rug .. Nievergelt, Glossierung S. 275,211a s. trugilîh.

  2. 1050–1350
    Mittelhochdeutsch
    rûg

    Mhd. Handwörterbuch (Lexer)

    rûg- s. rüeg- ruog-;

  3. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    rugf.

    Grimm (DWB, 1854–1961)

    rug , f. , s. rüge .

  4. modern
    Dialekt
    Rug'f.

    Mecklenburgisches Wb.

    Rug' f. Rauhheit: das Futter zu Pelzen ward sortiert nah dei Farw un dei Rug' (1932) Wa Malch .

Verweisungsnetz

60 Knoten, 85 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 2 Kompositum 55 Sackgasse 3

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit rug

264 Bildungen · 228 Erstglied · 33 Zweitglied · 3 Ableitungen

rug‑ als Erstglied (30 von 228)

Rug(e)leⁿ

Idiotikon

Rug(e)leⁿ Band 6, Spalte 761 Rug(e)leⁿ 6,761

Rugposten

SHW

Rug-posten Band 4, Spalte 1509-1510

Rugzettel

SHW

Rug-zettel Band 4, Spalte 1509-1510

Rugae

Meyers

Rugae , s. Runzeln .

Rugantino

GWB

Rugantino Figur im Singspiel ‘Claudine von Villa Bella’; als Abenteurer, Vagabund, eigentlich ‘Carlos von Castellvecchio’ (R. mit einer Cith…

Rugard

Meyers

Rugard , Berg auf Rügen, s. Bergen 1), S. 672.

ругать

RDWB2

ругать ругать; поносить книж. ; клясть книж. ; хаять груб. ; чехвостить последними словами идиом. , разг. ; ругать на чём свет стоит идиом. …

ругаться

RDWB2

ругаться , выругаться сов. (несов.) schimpfen, schelten (несов. перен. , разг. ) ätzen, giften, sticheln, nörgeln, herumnörgeln Ты только ру…

rugbar

PfWB

rug·bar

 rug-bar Adj. : ' Strafbar, klagbar '. 15. Jh.: vnnd was rugpar eynem ydigen wißendtlichenn ist [PfWeist. 499 (RO-Falkst)]. a. 1511: ab etw…

Rug'bein

MeckWB

rug·bein

Rug'bein m. Rauhbein, Name für das Vieh: man sall hinner 'n Rug'bein nich anroren Wi Sternb ; wenn 'n üm Rug'bein roort, steiht de Glattbein…

rug'beinig

MeckWB

rug·beinig

rug'beinig rauhbeinig; bildl. von Gamaschenträgern: ick heff bi de Rug'beinigen stahn im Wismarer Bataillon gedient Wa. Me. 4, 218.

rug'beint

MeckWB

rug'beint dass. : Wörteln sall man nich an 'n Wormdag ( s. d. ) seigen, süs warden sei rug'beint Lu Laup ; nu kamen de Rug'beinten die Hœker…

Rug'boort

MeckWB

rug·boort

Rug'boort m. Rauhbart, rauher Bart und sein Träger: Klas Ruboort wie Rug'klas Schw Rast ; Ruuchboort die Sau im Rätsel Wo. V. 1, 17 c.

Rugby

Pfeifer_etym

Rugby n. Ballspiel zwischen zwei Mannschaften mit dem Ziel, einen eiförmigen Ball mit Händen oder Füßen hinter die gegnerische Mallinie zu b…

Rug'diert

MeckWB

Rug'diert n. das Wildschwein im Rätsel Wo. V. 1, 16 b.

Rugel

Wander

Rugel Rugel vnd Regel. – H. Sachs, III, CCCXXVII, 1.

Rugel1

PfWB

Rugel 1 f. : 1. 'von einem Baumstamm abgesägte runde Holzscheibe, die als Kinderspielzeug zum Rollen und zum Werfen dient', Ruchel [ LA-Died…

Rugel2

PfWB

Rugel 2 m. : ' enger Durchgang zwischen zwei Häusern ', Ruchel [ ZW-Lambsbn ]; Syn. s. Reuel 1, K. 317.

Rugelbrett

PfWB

rugel·brett

Rugel-brett n. : ' Brett mit Rundlauf und Vertiefungen zum Auffangen der Kugel für Glücksspiele; die Vertiefungen sind mit Ziffern versehen,…

Rugelbrettmann

PfWB

rugelbrett·mann

Rugelbrett-mann m. : ' Inhaber des Glücksspiels auf dem Rugelbrett '. Meiⁿ Kuggele häb ich immer ganz langsam geruchelt un do sin se fascht …

Rugeldun

MeckWB

rugel·dun

Rugeldun m. Schelte für den Igel im Tiergespräch Wo. V. 2, 87.

rugelen

Lexer

ruge·len

rugelen swv. refl. sich rühren Wolk. 41,79. vgl. Gl. Virg. 1,399 u. anm. — zu rogel.

Rugeler

PfWB

ruge·ler

Rugeler m. : ' besonders dicker Klicker, mit dem die Setzklicker aus der auf den Boden gezeichne- ten Figur geschossen werden ', Ruchleʳ [ G…

Rugeley

Meyers

ruge·ley

Rugeley (spr. röddschli), Stadt in Staffordshire (England), am Trent und am Grand Trunk-Kanal, hat eine alte Lateinschule, eine Freibiblioth…

rugeleⁿ I

Idiotikon

rugeleⁿ I Band 6, Spalte 762 rugeleⁿ I -ü- 6,762

rug als Zweitglied (30 von 33)

harug?

KöblerAnfrk

*harug? , st. M. (a) nhd. Tempel ne. temple Hw.: vgl. ahd. harug* E.: germ. *haruga-, *harugaz, st. M. (a), Steinhaufe, Steinhaufen, Opferst…

trug?

KöblerAhd

*trug? , st. M. (i) Hw.: vgl. as. *drugi?

Amtskrug

DRW

amts·krug

Amtskrug von der Herrschaft verpachtete Wirtschaft 1673 Celle/Wendeborn 13 1769 Gutzeit,Livl. I 33 Faksimile

aschenkrug

DWB

aschen·krug

aschenkrug , m. urna, zum bewahren der asche verbrannter leiche. Gotter 2, 37 ; böhm. popelnjk; das verhängnis gibt die unschuld oft der bos…

bar(u)g

AWB

bar ( u ) g st. m. , mhd. barc, nhd. dial. bair. barch Schm. 1,268, kärntn. park Lexer 16, steir. barch, bark Unger-Khull 50, schweiz. schwä…

betrug

DWB

bet·rug

betrug , m. fraus, fallacia: er geht mit betrug um; er hat einen betrug begangen; es steckt ein betrug dahinter; man musz ihm einen kleinen …

bierkrug

DWB

bier·krug

bierkrug , m. urceus cerevisiarius, dann auch caupona.

Erbkrug

Adelung

erb·krug

Der Erbkrug , des -es, plur. die -krüge, S. ebendas.

Essigkrug

Wander

essig·krug

Essigkrug Wenn man ein essigkrug gleich lang waschet, so raucht er doch sauer. – Henisch, 843; Petri, II, 665.

Feuerkrug

Adelung

feuer·krug

Der Feuerkrug , des -es, plur. die -krüge, S. Adelung Feuertopf .

harug

AWB

harug st. m. ; ae. hearh, hearga; an. hörgr. — Graff IV,1015. haruc: nom. sg. Gl 1,83,29 ( R ). 145,22 ( R ). 493,14 ( Rf ). 620,8 ( Rb ); a…

indrug

KöblerMhd

ind·rug

indrug , st. F. Vw.: s. iteroche

Kapprug

Wander

kapp·rug

Kapprug He mâkt mit em Kapprug. Er spielt mit ihm unter einer Decke. (Vgl. Bernd, Kabruge. )

Münzbetrug

DRW

Münzbetrug, m. betrügerische Manipulation mit Münzen vgl. Münzenwipper, Münzfälscher, Münzmalversation kippe die wippe ... oder der muͤntz-b…

Nobiskrug

Pfeifer_etym

nobis·krug

Nobiskrug m., Nobishaus n. ‘Wirtshaus des Teufels, der Hölle’, auch ‘abgelegene, verrufene Schenke’, mnd. nobiskrōch. Herkunft des Bestimmun…

Öhlkrug

Adelung

Der Öhlkrug , des -es, plur. die -krüge, ein Krug zum Öhle, Öhl darein zu thun. Ingleichen ein Krug mit Öhl.

ölkrug

DWB

oel·krug

ölkrug , m. 1 1) mhd. olekruoc, md. olekrûg, olkrûg ( Lexer 2, 153 ), krug für öl. voc. 1482 x 8 b (olkrugk). Maaler 311 b : deine magd hat …

Ortkrug

DRW

ort·krug

Ortkrug, m. in einem Ort befindlicher Gasthof, ²Krug [Verschreibung zu kulmischem Recht:] vergönnen wir ihme unnd seinen erben, in demselben…

pfaffentrug

DWB

pfaffen·trug

pfaffentrug , m. trug der pfaffen: denn pfaffentrug und weiberlist gehn über alles, wie ihr wist. Bürger (1778) 161 ; doch sperrt ein schalk…

Ratskrug

DRW

rat·s·krug

Ratskrug, m. vom Stadtrat verpachtetes Gasthaus vgl. 2Krug, Rathaus (III), Ratskeller haltung eines ehrlichen einlagers im hiesigen rahts-kr…

selbstbetrug

DWB

selbst·betrug

selbstbetrug , m. Adelung : dasz einem die gedanken vergingen, wie es zu geschehen pflegt, wenn uns das handgreiflich unwahre, als etwas das…

sparkrug

DWB

spar·krug

sparkrug , m. , wie sparhafen ( s. oben ), spartopf ( s. unten ): sparkrug, m. salva-danari. Kramer 2 (1702) , 849 c ; sparkrug, theca numma…

sturmkrug

DWB

sturm·krug

sturmkrug , m. , dasselbe wie sturmhafen, s. Fäsch kriegslex. 242 b : und sein ernstlich vorhaben noch ernster zu machen, liesz er selbs ...…

thränenkrug

DWB

thraenen·krug

thränenkrug , m. , vgl. thränengefäsz , -glas, -urne: endlich bricht der thränenkrug, endlich spricht der tod: genug! Günther 103 ; der durc…

вдруг

RDWB2

вдруг jäh, unvermittelt, plötzlich, unerwartet это произошло не вдруг - das kam allmählich / schleichend, das passierte nicht sofort это он …

Ableitungen von rug (3 von 3)

berugen

MeckWB

berugen beruugd mucidus, schimmlig Niem. Idiot. 3. Dä. 34 b .

gerûgen

Lexer

ge-rûgen swv. s. gerüejen.

rûge

Lexer

rûge s. ruowe.