Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mâg st. m.
st. m., mhd. mâc, nhd. dial. rhein. mag Rhein. Wb. 5,720 f.; as. mâg, mnd. mâch, mnl. maech; afries. mēch (vgl. Afries. Hwb. S. 319); ae. mǽg; an. mágr; got. megs. — Graff II,629.
mak: nom. sg. S 69,57 (Musp.). — mag: nom. sg. Gl 3,364,4 (Jd). T 188,4. O 4,18,21; nom. pl. -]a 1,9,5. 3,15,15; gen. pl. -]o Gl 2,614,2. Mayer, Griffelgl. Salzb. S. 39,16 (Salzb. St. Peter a VII 2, Gll. 9. Jh.); dat. pl. -]un S 55,3 (Lex Sal.); -]on 69,60 (Musp.). T 12,3 (-o- aus u korr.); acc. pl. -]a Gl 2,614,3. T 110,4; mach: nom. sg. Gl 1,345,35 (Sg 295, Gll. 9./10. Jh.?); magh: dass. 3,423,20; maihc: dass. ebda.
Unsicher, ob hierher: magust: Mayer, Griffelgl. Salzb. S. 37,9 (-u- nach Mayer z. St. unsicher, vielleicht auch als i zu lesen; anders Langbroek, Amsterd. Beitr. 46, 70, die magus ł als Lesung vorschlägt).
Verwandter (vgl. auch DRWb. 8,1574): mach [qui voluerit ... redimet eum (den Sklaven jüdischer Abstammung) ... patruus, et patruelis, et consanguineus et] affinis [Lev. 25,49] Gl 1,345,35. mago [simul eniterer domi militiaeque quam maxumo usui esse populo Romano, vos mihi cognatorum, vos] adfinium [loco ducerem, Sall., Iug. 14 p. 237,8] 2,614,2. maga adfinis (Hs. affines) [, amicos, propinquos ceteros meos alium alia clades oppressit, ebda. p. 240,14] 3. mag cognatus 3,364,4 (darauf propinquus idem. consanguineus idem). magh proximus [propter proximitatem sanguinis appellatus, Is., Et. IX,6,3] 423,20. mago [in dextro oculo et dextra manu fratrum et uxoris et liberorum atque] adfinium [et propinquorum monstratur affectus, Hier. in Matth. 5,29, CCSL 77,31,628] Mayer, Griffelgl. Salzb. S. 39,16. đe sih fon sinem magun (nimit) de eo, qui se de parentilla tollere voluerit S 55,3. denne daz preita uuasal allaz uarprinnit ... uuar ist denne diu marha, dar man dar eo mit sinen magon piehc? 69,60. ein fon scalcon thes bisgoffes, thes mag themode abahio Petrus thaz ora cognatus eius cuius abscindit Petrus auriculam T 188,4, z. gl. St. O 4,18,21; ferner: S 69,57. T 12,3. 110,4 (beide cognatus). O 1,9,5. 3,15,15; — unsicher (s. auch Formenteil): magust (oder mag ist?) [qui autem dixerit:] fatue (Hs. fatuae) [, reus erit gehennae ... Qui dixerit fratri suo: fatue, reus erit gehennae, Hier. in Matth. 5,22, CCSL 77,28,547] Mayer, Griffelgl. Salzb. S. 37,9 (nach Langbroek a. a. O. wohl lat. Randgl. zu fatuae).
Komp. alt-, fater-, muotermâg; Abl. mâgin; vgl. gimâgida, gimâgscaf.