Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
HÛT stf.
1. haut von thieren. dâ hât sie hût und hâr verlorn Reinh. 914. daʒ waʒʒer fuortim (Isengrim) abe hût unde hâr das. 696. vgl. 710. man het im (dem pferde) wol durch hût gezelt elliu sîniu rippe gar Parz. 256,18. wurze unde krût aʒ er (der hirsch) aber in sîne hût leseb. 205,32. zwô hiute, die het er zwein tieren abe geschunden Iw. 27. 128. von eime pantel was dar über gezogen ein hût durch die süeʒe Nib. 894,2. von fremder vische hiuten bezoc wol getân das. 354,1. vgl. Wigal. 809. Lanz. 4838. von visches hiute trägt der bauer einen rock Parz. 570,2. der eʒ solde schrîben der möhte sich wol umbe sehen nâch den kalbes hiuten livl. chron. 7083. rindes hiute werden den räubern auf den hals gebunden und daʒ was des rihters gewin Helmbr. 1656. 1668.
2. die menschliche haut. ir hût noch wîʒer denn ein swan Parz. 257,13. sîn (Siegfrieds) hût wart hurnîn. des snîdet in kein wâfen Nib. 101,3. gêt ir alten hût mit sumerlaten an Walth. 73, 21. eʒ gât dir ûf dîne hût a. Heinr. 588. du spien dîn golt an blôʒe hût Gfr. lobges. 70. daʒ hemde leit ouch si an blôʒe hût Parz. 101,17. er truoc an sîner blôʒen hût ein herteʒ tuoch Barl. 163,12. an der hiut nâch in getân Parz. 49,15. mir grûset in der hiute Helmbr. 1577. daʒ galt er mit der hiute büßte er mit dem leben das. 676. vgl. Suchenw. 18,442. er besneit sich ze der hiute Judith 175,2. ûʒerhalp der hiute bloß äußerlich Vrid. 44,10. — rechte alsô getân von demselben aussehen an hâre und an hûte En. 13146. werte sich mit ernstheit ze hiute und ze hâre fragm. 32. a. swaʒ ze hiute unde ze hâre gêt schwsp. c. 4. der weltlîche rihter sol im hût und hâr ab slahen gebunden an einer siule Bert. 62. wê ir hiuten und ir hâren Walth. 24,13. vgl. RA. 7. 702. — als scheltwort, besonders für weiber. du übel hût En. 12819. Er. 6523. du rehte bœse hût Bert. 19. 273. 359. einem eine bœse hût sprechen ihn so nennen troj. 162. a. du verworhtiu hût Mai 172,9.