Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
blintên
‚blind(mhd. blinden, nhd. [er]-
werden, obscurari‘
blinden; mndd. blinden). S. blint. – irblintênAWB,
nur Notker und Gl. 2, 616, 49:
‚erblinden, cae-(mhd. nhd. erblinden; vgl.
cus fieri, (ex)caecare‘
got. afblindnan). – Ahd. Wb. I, 1216; Splett,
Ahd. Wb. I, 81; Schützeichel4 78; Starck-Wells
66.