Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
SMAC stm.
1. geruch. ahd. smac, smah Graff 6,824.
a. geruch, den etwas von sich giebt. der smac urst. 125,86 fg. smac, den man mit der nasen prüef, noch geruch Megb. 105,10. dîn smach ist sô getân Diemer 72,1. der smac begund in wîsen für sînes gevateren tür Reinh. 650. als der smac gein im brach krone 263. b. dô gab vil sûʒen ummegieʒ ein ummâʒen edel smac Pass. K. 309,87. bluomen die süeʒen smac bâren Er. 8728. Iw. 237. der zobel gap wilden niuwen smac Parz. 186, 10. einen smac geben Barl. 310,23. Pass. K. 360,52. vier hôhe boume habeten in guoten smac unde schaten Flore 191. bluomen die süeʒes smackes habent niht frauend. 568,17. der selbe slac die wunde gevie einen alsô griuwelîchen smac Trist. 7280. die schrîne die solhen smac ûʒ lieʒen Barl. 48,12. daʒ bilde verlôs smac unde schîn Walth. 68,3. als daʒ wîrouch sînen edelen smac vliuset, sô eʒ flamme gît myst. 321,40. den bœsen vaʒʒen nieman mac benemen wol ir êrsten smac Vrid. 108,15. unreines smackes phlegen Barl. 47,13. des vliuhet dich des milten lob als ein pantier der tracke, der vor sînem smacke sîn leben niht gevristen kan MS. 2,206. b. vor smacke (übelem geruche) tuon die heide vrî troj. s. 168. d. — bœser smac Wigal. 4745. ein smac reine u. guot das. 4617. guoter smac U. Trist. 1453. ein edel smac Pass. K. 275, 42. sûr smac Parz. 790,6. süeʒer smac das. 481,23. Barl. 48,20. Wigal. 8298. übeler smac das. 4994. von ubelm smacche spec. eccles. 20. stinkender smac Megb. 151,22. fauler sm. das. 133,21. — mit smache aller bîmentône Genes. D. 41,14. der bluomen smac das. 9,5. Pass. K. 124, 54. des fiwers smac Parz. 808,13. des ruches smac MS. 2,171. a. Suchenw. 1,83. mit der suoʒe dînes smaches werde mîn sêle ervullet unde gesatet Diemer 380,3.
b. geruch, witterung des hundes. nasen âne smac kchron. 49. a. Agrê quam geloufen mit smacke lîse zu dem wiltbrâte Albr. 9,303.
2. geschmack. sapor Diefenb. gl. 243.
a. geschmackssinn. daʒ ist daʒ vierde phunt, daʒ wir den smach hân Karaj. 31,13. funf sinne: der smac, der wâʒ Roth pred. 45.
b. geschmack, den etwas hat. sô maniger leie smac hât der almehtige got disen spîsen gegeben Bert. 220,27. nicht smackes im sô nâhen lac, niewan des waʒʒers kûle er trank nichts als wasser Pass. K. 401,80.