Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
grûên sw. v.
sw. v., mhd. grûen, grûwen, nhd. grauen; mnd. grûwen, mnl. gruen, gruwen.
gruidun: 3. pl. prt. Gl 2,705,51 (Paris 9344, 11. Jh., vgl. Franck, Afrk. Gr. § 63 d).
vor Grauen, Schrecken sich steil aufrichten: steteruntque comae [et vox faucibus haesit, Verg., A. II,774].
Vgl. grûôd, grûisal, grûilunga; irgrûisôn.[]