Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
frohnbote m.
frohnbote , m. angelus, nuntius sanctus, praeco: ahd. sprah zi boten frôno. O. I. 5, 33 ; mhd. dër gotis bote vrône. kaiserchr. 9125 ; senti Petir dir boto vrône. Anno 533 ; dës himeles bote vrône. Mar. 156, 34 ; hêr keiser, ich bin frônebote und bringiu boteschaft von gote. Walther 12, 6 ; im Ssp. vrônebode, in urkunden öfter, z. b. Henze Kremer unde Hans Lorengil, froneboten ( a. 1431). Michelsen spec. cod. jenenis p. 6 , vgl. Haupt 1, 206 ; nnl. vroonbode; nhd. er geht jetz auf dem letzten gras, die schüler wollen nimmer bei im singen, die fronboten umb sein haus sich dringen. H. Sachs III.…