Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
rouch stm.
1. rauch, dampf; dunst. fumus rouch voc. o. 7,41. der rouch und ouch diu hitze in beidiu tâten wê Nib. Z. 324,63. der warf ûʒ sînen rouch und flammen unde wint, reht als des tiufels kint Trist. 8974. sam die bîe verjaget der rouch, sus jagent den heiligen geist übel gedanke allermeist Barl. 176,4. der rouch vil maneger hertekeit im an dem anvang ist bereit, ê daʒ daʒ fiur der minne enzünde sîne sinne Boner. 2,31. — der rouch der von der zungen (des drachen) an in sluoc, der entworht in garwe an krefte und an der varwe Trist. 9092. der sælden rouch sich von der lêre erquicket Frl. 139,8. vgl. die anm. nu, Minne, sich an dînen rouch das. 432,6. — übertragen für herd: beseʒʒen sîn mit eigenem rouche freib. recht. 192.
2. das, womit man räuchert. dô der herre Zacharias rouch hete geleit in ein rouchvaʒ spec. eccl. 89.
3. der geruch. der rouch, der ûʒ mirren unde ûʒ wîrouche riuchet spec. eccl. 103. dem pantel loufet alleʒ wilt durch süeʒen smac zem meigen nâch: sus wirt vil manger sêle gâch zuo dîner kleider rouche g. sm. 605. und birt daʒ ander guoten rouch das. 1453. wand swie guet der mensche sî, di wîl er ist der werlde bî, sô muoʒ er von der werlde ouch manigen stinchunden rouch sehen, hœrn unde smecchen tochter Syon, schles. hs. 2353 (giessn. hs. 2230). zwiboln, louch habent bœsen rouch Renner 9801. sît das im smeckt des schmeres rouch, er durst den esel schinden ouch narrensch. 52,23. obsolere verriechen. sein smac und rauch verlieren, bei Schmeller 3,13.