Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mûl st. m.
st. m., mhd. mûl st. m. n., nhd. maul n. (vgl. DWb. VI,1795 f.); mnd. mûl m. n., mnl. muul; ae. múl; an. múll; aus lat. mulus. — Graff II,719 f.
mul: nom. sg. Gl 3,17,55. 79,51 (SH A, 4 Hss., 2 -v-). 201,57 (SH B). 367,45 (Jd). 443,25 (2 Hss., 1 Hs. -v-). 448,22. 450,10. 40 (Carlsr. Aug. CCLXI, 9. Jh.). 504,16. Hbr. I,146,436 (SH A). NpNpw 31,9 (-û-); acc. sg. -] ebda.; dat. pl. -]in Gl 1,616,31 (M, 2 Hss.). Festschr. Leid. S. 95 (M); muol: nom. sg. Gl 3,441,15 (clm 14584, 13. Jh.). — maul: nom. sg. Gl 3,79,52 (SH A, 15. Jh.).
Maulesel, -tier: mulin [adducent omnes fratres vestros de cunctis gentibus ... in equis, et in quadrigis, et in lecticis, et] in mulis [... ad montem ... Ierusalem, Is. 66,20] Gl 1,616,31 (vgl. Davids, Bibelgl. S. 253,977). Festschr. Leid. S. 95. mul mulus Gl 3,17,55. 79,51. 201,57. 367,45. 441,15. 443,25. 448,22. 450,10. 40. 504,16. Hbr. I,146,436. tropus Gl 3,448,22 (zum unklaren lat. Lemma vgl. Steinm.). nesint solih . so daz ros unde der mul . diu âne fernumest sint nolite fieri sicut equus et mulus quibus non est intellectus NpNpw 31,9. eigener unde fremeder herro ritet daz ros . unde ledet den mul ebda.
Abl. mûlin; vgl. mûlo.