Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heizên sw. v.
sw. v. — Graff IV,1077.
heiz-: 3. sg. conj. -e Gl 2,196,18 (M, 2 Hss.); part. prs. nom. sg. n. -entaz 1,630,52/53 (M, 2 Hss.); -antaz 52 (M, 2 Hss.); -antes 53 (M).
hezzen: part. prs. nom. sg. n.? Gl 1,630,54 (M, clm 22201; vgl. Raven II,228: he[i]zzen[tez], s. auch Matzel S. 63).
hizt: 3. sg. Gl 1,535,60 (M, clm 17403; vgl. Raven II,228: h[e]iz[e]t).
heiß werden oder sein: 1) glühen, lodern: heizantaz [factus est in corde meo quasi ignis] exaestuans [claususque in ossibus meis, Jer. 20,9] Gl 1,630,52 (6 Hss., 2 hizzôn). 2) übertr. auf Gefühle und Haltungen: (im Eifer, vor Begeisterung) glühen, in Wallung, Raserei geraten, aufbrausen: hizt [stultitia hominis supplantat gressus eius, et contra deum] fervet [animo suo, Prov. 19,3] Gl 1,535,60 (7 Hss. îlen). vualle ł heize [quisquis ergo amisso infidelitatis frigori vivit, sed nequaquam tepore superato excrescit ut] ferveat [Greg., Cura 3,34 p. 94] 2,196,18 (2 Hss., 2 nur vualle).