Eintrag · Wander (Sprichwörter)
- Anchors
- 12 in 11 Wb.
- Sprachstufen
- 4 von 16
- Verweise rein
- 41
- Verweise raus
- 30
Lautwandel-Kette
Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart
Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.
-
15.–20. Jh.
NeuhochdeutschFug
Adelung (1793–1801) · +6 Parallelbelege
Der Fug , des -es, plur. inus. ein Wort, welches nur in der figürlichen Bedeutung des Wortes Fuge und Fügen vorkommt. Es…
-
18./19. Jh.
Goethe-ZeitFug
Goethe-Wörterbuch
Fug 1 Recht, Berechtigung; nur in best Vbdgn daß du [ Przin Karoline vWeim ] glaubst, das viele Papier, | Was auch drauf…
-
modern
DialektFugf.
Lothringisches Wb. · +2 Parallelbelege
Fug [fúg Ri. Hom. Sbg. u. s.; fou D. Si. ] f. Fuge: ’s kracht in alli Egge un Fuge Ri. Et geht alles aus der Fo u Si. — …
-
—
SprichwörterFug
Wander (Sprichwörter)
Fug 1. Der fug bricht vnd macht den krug. – Franck, I, 84 b ; Henisch, 1278; Gruter, I, 15; Petri, II, 88; Simrock, 2898…
Verweisungsnetz
51 Knoten, 59 Kanten
Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen
Wortbildung
Komposita & Ableitungen mit fug
164 Bildungen · 146 Erstglied · 6 Zweitglied · 12 Ableitungen
fug‑ als Erstglied (30 von 146)
Fugeisen
SHW
Fug-eisen Band 2, Spalte 991-992
fuga1
LDWB1
fuga 1 [fū·ga] f. (-ghes) (danterlerch) Fuge f., Spalt m ., Spalte f ., Zwischenraum m ., Lücke f ., Schlitz m .
fuga2
LDWB1
fuga 2 [fū·ga] f. (-ghes) ‹mus› Fuge f. ◆ fuga a spidl ‹mus› Spiegelfuge f.; fuga dopla ‹mus› Doppelfuge f.; fuga tripla ‹mus› Tripelfuge f.
fugabilis
MLW
* fugabilis , -e. (fugare) fugax, volatilis – flüchtig, vergänglich (usu alch.) : Ps. Avic. tinct. 5 p. 630 b ,8 spiritus ... sunt -es fugab…
fugacia
MLW
fugacia v. focacius. Fiedler
fugacitas
MLW
fugacitas , -atis f. 1 proprie i. q. fuga – Flucht : Chron. Reinh. a. 1190 p. 546,7 id, quod minaciter et inconsulte aggressi fuerant, fedis…
fugaciter
MLW
fugaciter v. fugax. Fiedler
Fugacität
Herder
Fugacität , lat.-deutsch, Flüchtigkeit; fugitiv , flüchtig.
fugader
DWB
fugader , f. eine wie durch eine fuge verbindende ader, die bandader, sehne. bildlich: geld und güter, sagt Lipsius, sein die nervi imperii …
fugal
AWB
fugal s. fogal.
fugalklovo
KöblerAs
fugalklovo , sw. M. (n) nhd. „Vogelkloben“, Vogelfalle ne. fowlingtrap (N.) ÜG.: lat. aucipula GlVO Hw.: vgl. ahd. *fogalklobo? (sw. M. (n))…
fugalkorf
KöblerAs
fugalkorf , st. M. (a?) nhd. Vogelkorb ne. basket (N.) for birds Hw.: vgl. ahd. *fogalkorb? (st. M. (a?)) Q.: Kötzschke, R., Die Urbare der …
fugalôd
AWB
fugalôd s. fogalôd.
fugalōd
KöblerAhd
fugalōd , st. M. (a?, i?) Vw.: s. fogalōd*
Fugasse
Meyers
Fugasse (franz. fougasse ), Steinmine, s. Mine .
fugata
LmL
fugata -ae f. Fuge — fugue [s.XV] LmL Flor. Fax. 16 p. 88: Secundi generis species, quam fugatam dicimus, ita componetur. Possumus a quocumq…
fugatia
MLW
fugatia v. focacius. Fiedler
fugatim
LmL
fugatim fugenmäßig, fugiert — in fugal style, fugally [s.XV] LmL Compos. Cum igitur 2, 13: ad componendum terciam vocem, primo debent notari…
fugatio
MLW
* fugatio , -onis f. actio fugandi – das Vertreiben, Vertreibung : 1 gener.: Hildegar. Far. 131 capit. (MGMer. V p. 186,31) de febrium -e fu…
fugativa
LmL
fugativa -ae f. Fuge — fugue [s.XV] LmL Compos. Natura pr. 6: octavo de fugativis et sincopa. LmL Compos. Natura 8a, 1: Sequitur de fugativi…
fugativus
LmL
fugativus -a , -um fugiert — fugal [s.XV] LmL Compos. Natura 8a, 2: Fugative voces dicuntur, ubi una sequitur interdum alteram, ac si una se…
Fugāto
Meyers
Fugāto (ital., »fugiert«), in der Musik ein Tonstück oder ein Teil eines solchen, der nach Art einer Fuge imitierend gearbeitet, aber keine …
fugatrix
MLW
fugatrix , -icis f. quae fugat – eine die verjagt, Vertreiberin : Vita Annon. I 3,12 p. 502 b ,9 certa salus erit ex Deo dolorum -x fugatrix…
fugatus
MLW
subst. fugatus , -i m. fugitivus – Flüchtling : Dipl. Otton. I. 350 p. 481,25 si ... iudex ipsos f ugitivos susceperit et eos reddere neglex…
fugax
MLW
fugax , -acis. form. nom. pl. -is: MLW p. 527, 13 . struct.: c. acc. (pro gen. obi.): MLW l. 66 . c. in c. acc.: MLW p. 527, 2 . pronus ad f…
Fugazität
Meyers
Fugazität (lat.), Flüchtigkeit, Vergänglichkeit.
fugbank
DWB
fugbank , f. was fügebank 2) b ).
Fugbloch
RhWB
Fug-bloch -blǫux n.: Sieg-ODollend ; ǫk- m. Zell , Trier : grosser Fassbinderhobel.
Fugeck
RhWB
Fu-geck vū(·ə.)jęk Heinsb , MGladb , Erk , Grevbr , Neuss , Düss , im Rip in Eusk-Dirmerzh , Köln , Bergh , Dür (u. -ukə- ); fugə- Eusk-Ahre…
fugeisen
DWB
fugeisen , n. ein eisernes werkzeug der maurer, mit welchem diese den kalk in die zwischen den steinen befindlichen » fugen « der mauer stre…
‑fug als Zweitglied (6 von 6)
Unfug
RDWB1
Unfug m хулиганство; безобразие; чёрт знает что (такое); неслыханный, неслыханно grober ~ (je nach Kontext) - грубое нарушение правил, безоб…
Anfug
DRW
Anfug Fug mit anfug ... sich resolviren 1608 WürtLTA.² III 2
Rechtsfug
DRW
Rechtsfug, m. rechtlich begründete Befugnis vgl. Fug (I) uͤberfallen und ihnenn alßo das irhe wider alle rechtfuge ... genhommen 1557 DithmU…
Straßenunfug
DRW
Straßenunfug, m. ungebührliches Lärmen, Zanken auf der ¹Straße (III) strassenunfug wird mit gefängniss bis zum andern morgen gestraft 1599 Z…
unfug
DWB
unfug , m. , gegentheil von fug ( th. 4, 1, 1, 372), selbständiger ausgebildet und weniger in festen verbindungen haftend als dieses. mhd. u…
ungefug
DWB
ungefug , m. , gegentheil von gefug, seitenstück zu unfug. es handelt sich im nhd. nur um nachklänge einer reicheren alten entwicklung; mhd.…
Ableitungen von fug (12 von 12)
befug
DWB
befug , m. jus, potestas: nach befug der berürten ordnung. beschl. des reichsreg. von 1501 §. 1; so gar wenig fehlet, dasz man eine schlimme…
befugen
DWB
befugen , befügen , copiam, potestatem alicujus rei dare, ermächtigen, nnl. bevoegen. fast nur im part. praet. übrig, doch sagt man: ich bef…
Entfugen
Campe
◬ Entfugen , v. trs. aus den Fugen reißen. Uneigentlich, aus dem gewöhnlichen Gange, gänzlich aus der Ordnung bringen. »Jene entfugten Zeite…
fuge
DWB
fuge , f. junctura, compages, conclusura, commissura. mhd. fuoge, vuoge, welches ein ahd. fuoga voraussetzt, das nicht nachzuweisen ist, wol…
gefug
DWB
gefug , m. n. verstärktes fug m. ( s. d. ), wie mhd. gevuoc neben vuoc, beide noch nicht ahd.; aber ags. gefôg n. gefüge Grein 1, 401 , wie …
gefuge
DWB
gefuge , n. commoditas, commodum. Stieler 577 , aber nur mit dem beispiel unter gefug 2.
gefugen
DWB
gefugen , verstärktes fugen. 1 1) intr., wie fugen ( s. d. III, 2 ff. ). 1@a a) gefugen, gebüren, zugehören, wol anstehen, pertinere, conven…
unfug
DWB
unfug , m. , gegentheil von fug ( th. 4, 1, 1, 372), selbständiger ausgebildet und weniger in festen verbindungen haftend als dieses. mhd. u…
unfuge
DWB
unfuge , f. , gegentheil von fuge in dessen unsinnlichen bedeutungen; mhd. unvuoge; mnd. unvoge (unnevoghe Schiller-Lübben 5, 86 a ); Staub-…
unfugen
DWB
unfugen , verb. , unfug treiben, ausschreitungen begehen; mhd. unvuogen Staub-Tobler (1489) 1, 700 ; Schmeller (1579) 1, 698 ; lehnsurk. Sch…
Unfuglich
Campe
Unfuglich , adj . u. adv . nicht fugend, nicht passend. Gewöhnlich sagt man unfüglich . S. d.
verfugen
DWB
verfugen , verb. durch fugen vereinen, ineinanderfugen, verbinden Heinsius 4, 1289 .