lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

bech

mhd. bis spez. · 8 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

BMZ
Anchors
8 in 8 Wb.
Sprachstufen
4 von 16
Verweise rein
50
Verweise raus
14

Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)

BËCH stn.

Bd. 1, Sp. 96b
BËCH stn.
1. pech. hagel, bech, unde swebel Barl. 310,33. swarz als ein bech Engelh. 4692.
2. die hölle, von dem vielen darin befindlichen peche (von peche was dâ michel stanc En. 3130), womit die verdammten gequält werden, oder von ihrer dunkelheit. vergl. slav. peklo, griech. πίσσα; J. Grimm d. mythol. 765. Graff 3,322. 323. Pott etymol. forschungen 2,600. Diefenbach g. wb. 1,336. 337. dar umbe er die êwegen vrist in dem beche wuofet warn. 547. er hete daʒ bech ze lône Clos. chron. 86.
495 Zeichen · 30 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 1050–1350
    Mittelhochdeutsch
    BËCHstn.

    Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke) · +3 Parallelbelege

    BËCH stn. 1. pech. hagel, bech, unde swebel Barl. 310,33. swarz als ein bech Engelh. 4692. 2. die hölle, von dem vielen …

  2. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    bechn.

    Grimm (DWB, 1854–1961)

    bech , n. pix, pech, ahd. beh und peh für hölle ( deutsche mythol. 765, wogegen Graff 3, 323 unnöthige zweifel erhebt ),…

  3. modern
    Dialekt
    Bëch

    Elsässisches Wb. · +1 Parallelbeleg

    Bëch [Paχ fast allg.; Pæχ Str. W. ] n. 1. Pech. ‘iij stipich (Fäßchen) oder logeln mit bech’ 1530 ALS. 1858/61, 315. Rda…

  4. Spezial
    bech

    Ladinisch-Deutsch (Mischí)

    bech [bẹch] m. (bec) 1 Schnabel m. 2 (pro massaries) Spitze f. 3 ‹pop› (müsa, bocia) Schnauze f., Maul n. 4 (dënt) Zahn …

Verweisungsnetz

55 Knoten, 58 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 3 Hub 1 Wurzel 1 Kompositum 46 Sackgasse 4

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit bech

203 Bildungen · 178 Erstglied · 24 Zweitglied · 1 Ableitungen

Ableitung von bech

be- + ch

bech leitet sich vom Lemma ch ab mit Präfix be-.

bech‑ als Erstglied (30 von 178)

Béchamel

Meyers

bech·amel

Béchamel (spr. bēschamell), Marquis de Nointel , Haushofmeister Ludwigs XIV., Feinschmecker und Kochkünstler. Nach ihm benannt: Sauce à la B…

bechari

EWA

bech·ari

bechariAWB m. ja-St., nur in Gl.: ‚Becher, Opfer- schale, Mischkessel, *bicarium, phiala, crater, cya- thus‘ 〈Var.: bechari, pechari, beckar…

*becharium

MLW

* becharium MLW sim. v. * MLW bicarium .

bechbatz

DWB

bech·batz

bechbatz , m. pice maculatus: bechpatz. Ayrer fastn. 84 c . s. DWB batz .

bëchec

FindeB

* bëchec adj. pechig Apk. Ot.

bechechtig

DWB

bech·echtig

bechechtig , piceus, pice illitus: die schuhmacher ... sudeln mit iren bechechtigen händen darüber. Keisersb. narrensch. Hön. 203 b . s. bec…

bechel

KöblerMhd

bec·hel

bechel , st. N. nhd. „Bachl“, Bächlein Hw.: s. bechelīn E.: s. bechelīn W.: nhd. DW- L.: Lexer 10b (bechelīn), LexerHW 1, 137 (bechelîn/bech…

bechela

AWB

bec·hela

bechela mhd. f. — Graff III, 43. bechela: nom. sg. Gl 3,295,47 ( SH d, Florenz xvi, 5, 13. Jh. ). bechela brucia; vgl. brutia . idest pirula…

Bechelaren

Meyers

beche·laren

Bechelaren , im Nibelungenlied Name der Stadt Pöchlarn in Österreich.

bechelen

KöblerMhd

bech·elen

bechelen , sw. V. nhd. sich erwärmen, sonnen Hw.: s. bachelen Q.: BdN, Chr, Frl, Kolm, Renner, Trist (um 1210) E.: s. bæhen (?) W.: nhd. DW-…

bechelîn

Lexer

bech·elin

bechelîn , bechel stn. BMZ kleiner bach Trist. Frl. Mgb. 102,33. Chr. 5. 183,30.

becheln

DWB

bech·eln

becheln , fovere, mhd. Renn. 19972. 19981. s. DWB bächeln .

bechelîn

MWB

bechelîn stN. → bächelîn MWB 1 458,23;

Bechelāre

KöblerMhd

Bechelāre , ON nhd. Pöchlarn Q.: NibA (nach 1200?) E.: Herkunft ungeklärt? W.: nhd. Pöchlarn, ON, Pöchlarn, DW- L.: Benecke/Müller/Zarncke I…

bechelīn

KöblerMhd

beche·līn

bechelīn , st. N. nhd. Bächlein, kleiner Bach Hw.: s. bechel, bæchelīn* Q.: SGPr, Teichn (FB bechelīn), PsM (vor 1190) (FB bachelîn), Frl, S…

Bechem

RhWB

bec·hem

Bechem -ę- Rees-Haldern m.: Mensch, der an Erbrechen leidet.

bëchen

Lexer

bec·hen

bëchen swv. pech sammeln. wer im reichswalde scharret oder pechet, der gibt zehen pfunt haller oder ein hant Np. 307.

bechenīn

KöblerMhd

bechenīn , Adj. nhd. aus Pech seiend Q.: Chr (1449/1450) E.: s. bech W.: nhd. DW- L.: LexerHW 1, 137 (bechenîn)

becher

DWB

bec·her

becher , m. poculum, calix, nach dem lat. bacar, baccar, it. bicchiere, ahd. pechâre ( Graff 3, 46 ), mhd. becher ( Ben. 1, 96 b ), nnl. bek…

becher,

FWB

1. ›Becher, Trinkgefäß‹; Becher waren ein beliebter Wertgegenstand; metonymisch auch: ›Inhalt eines Bechers‹.; 2. eine Maßeinheit, Hohlmaß f…

bech als Zweitglied (24 von 24)

bülbech

DWB

buel·bech

bülbech , n. gummi, lacrima arborum. Dasyp. 90 c . Serranus k 6 b , pech in kleinen tropfen oder pillen (büllelein), wie es aus bäumen flies…

geloubech

KöblerMhd

geloubech , Adj. Vw.: s. geloubic

habech

Lexer

hab·ech

habech , habich stm. BMZ habicht. habech Er. 1862. Trist. 2204. Bit. 6986. Mai 31,5. Loh. 2840. 3389. Msf. 20,10. Otte 125. Ga. 1. 47,243. 4…

Huebech

Idiotikon

hue·bech

Huebech Band 2, Spalte 963 Huebech 2,963

korberhabech

KöblerMhd

korber·habech

korberhabech , st. M. nhd. „Korbhabicht“, junger aus dem Nest genommener und in Gefangeneschaft gehaltener Habicht Q.: Hadam (14. Jh.) E.: s…

krisbech*?

KöblerMhd

kris·bech

krisbech*? , st. N. nhd. Kolophonium, Harz ÜG.: lat. colophonia Gl, pix Graeca Gl Q.: Gl (13. Jh.) I.: Lüs. lat. pix Graeca? E.: s. Krieche …

lōrboumbech

KöblerMhd

lōrboum·bech

lōrboumbech , st. N. nhd. „Lorbaumpech“, Pech vom Lorbeerbaum Q.: SalArz (Anfang 13. Jh.) E.: s. lōrboum, bech W.: nhd. DW- L.: MWB (lôrboum…

Molbech

Herder

mol·bech

Molbech , Christian, geb. 1783 zu Soröe, seit 1824 Professor der Literaturgeschichte an der Universität Kopenhagen, bearbeitete mehre Abschn…

mūzerhabech

KöblerMhd

mūzerhabech , st. M. Vw.: s. mūzærehabech*

mūzærehabech

KöblerMhd

mūzærehabech , st. M. nhd. „Mauserhabicht“, einjähriger gemauserter Habicht Q.: GTroj (FB mūzerhabech), Iw (um 1200) E.: s. mūze, habech W.:…

quabbech

KöblerMnd

quabbech , Adj. Vw.: s. quobbich L.: MndHwb 2, 1775 (quabbech)

Schībech

Idiotikon

Schībech Band 8, Spalte 38 Schībech 8,38

stambëch

LDWB1

stam·bech

stambëch [stam·bëch] m. (-ëc) 1 (Capra ibex) ‹zool› Steinbock m., Alpensteinbock m. ( → salandrun, bëch da sas) 2 m.pl. Steinwild n . 3 (cos…

Täbech

Idiotikon

Täbech Band 12, Spalte 66 Täbech 12,66

Ableitungen von bech (1 von 1)

beche

Lexer

beche stn. s. becke.