Eintrag · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
beingewant stN.
2 ‘Beinzeug’ , Teil der Rüstung zum Schutz der Beine (vgl. LexMA 1,1823)
1 ‘Beinkleider’ ir ietwederer der truoc / einen wallestap an sîner hant. / ir hüete unde ir beingewant / daz stuont wol nâch ir rehte Tr 2638 2 ‘Beinzeug’, Teil der Rüstung zum Schutz der Beine (vgl. LexMA 1,1823): zuo dem halsperge gehœrt ein beingewant OrtnAW 113,1; den krag det ich abe, daz pantzer uß, / den helme abe, daz beingewant auch uß Pilgerf 4691; so kument mine vriunt, bringent min kampfes wat; / min bein gewant daz sint zwen’ sek niht wol genat Regenb 346a; LaurinA 181
MWB 1 530,20; Bearbeiter: Schnell