Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
TOUP adj.
2. ohne sinn und empfindung. stumpfsinnig, empfindungslos. absonus sumerl. 2,24. swer des niht merket der ist toub und unfruot MS. 2,30. a. die touben argen heiden Pantal. 1124. vgl. 645. sô hab ich doch ein touben sin Hätzl. 2, 72,2. sô was ich an den witzen toup Parz. 475,6. an der bescheidenheite sô toup und alsô rehte blint troj. 2. a. die sint wider mînen gewalt toup H. zeitschr. 8,178.
3. unsinnig, wütend. des wart der grîse harte toup (: urloup) Kolocz. 162. touber toller hunt narrensch. 95,51 und anm. vgl. Stalder 1,271; doch s. auch top.
4. ohne leben, todt. zur werlde nam er urloub, wande ime was ir liebe toub Pass. 143,59. al die werlt was ir toub Pass. 404,44 K. des wart der kristnen vroude toub Jerosch. 27. b Pf. al ir trûrin was nu toub das. 55. d. ûf daʒ der gotis gloube sô gar niht wurde toube das. 50. b. vgl. 51. b. 87. d. ouch er dô machte toube manchis kristnen mannis lîb das. 159. a. dô machten si vil gar ouch toub vernichteten sie swaʒ durch des tûvels spot genennet was ein abgot Pass. 106,52 K. daʒ wir die betehûs machen toub das. 149,78. die lûte an ungelouben machen toub ihnen den unglauben nehmen das. 335,11. — mit genit. ich sol ûf erde sîn des lebenes toub ich sol sterben Pass. 191,16. ouch sô blibin toube des lebens aldâ wol vîrzic kristin Jerosch. 156. a. — daher auch besonders
a. öde, wüste. swâ ê lac vil toup diu heide MS. 1,47. a. ein toup gevilde unde wüeste unde wilde Trist. 2505. sô wirt von ir daʒ toube gevilde lûte erschellet troj. 2. c. nîndirt dâ ein winkil bleib, er immûste werdin toub Jerosch. 57. a.
b. von pflanzen abgestorben, trocken. miltou grüeneʒ loup machet toup Frl. l. 13,3. siben kleiniu unt toubiu äber Griesh. pred. 1,98. toube wînreben Pass. 184,61. vgl. toupholz.