Eintrag · Köbler Ahd. Wörterbuch
toub Adj.
toub , Adj.
- nhd.
- taub, stumpf, empfindungslos, tonlos, unsinnig
- ne.
- deaf
- ÜG.:
- lat. (absonus) Gl, absurdus Gl, hebes N, (ingravare) N, stolidus Gl, N, surdus Gl, N, T
- Hw.:
- vgl. anfrk. douf*, as. *dōf
- Q.:
- G, Gl (2. Viertel 9. Jh.), N, O, OT, T
- E.:
- germ. *dauba-, *daubaz, Adj., taub, betäubt, empfindungslos; s. idg. *dʰeubʰ-, V., Adj., stieben, rauchen, verdunkelt, Pokorny 263; vgl. idg. *dʰeu- (4), *dʰeu̯ə-, *dʰeu̯h₂-, *dʰuh₂-, V., Sb., stieben, wirbeln, wehen, stinken, schütteln, Dampf (M.) (1), Hauch, Rauch, Pokorny 261
- W.:
- mhd. toup, Adj., taub
- nhd.
- taub, Adj., taub, gehörlos, betäubt, DW 21, 162
- L.:
- ChWdW8 295a (toub), ChWdW9 853b (toub)
- Son.:
- Tgl086 = Würzburger Glossen zu den Briefen (Oxford, Bodleian Library Laud. lat. 108) (2. Viertel 9. Jh.)