lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

pans

ahd. bis Dial. · 7 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

Alle 7 Wörterbücher
Anchors
7 in 7 Wb.
Sprachstufen
4 von 16
Verweise rein
10
Verweise raus
7

Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)

pans m.

Bd. 13, Sp. 1423

pans , panse , pantsch , m. = bansch theil 1, 1119 und dazu Vilmar kurh. id. 294 . Kehrein volksspr. in Nassau 1, 302 . pantsch Ludwig 1373 . Schöpf 486 . Weinhold schles. wb. 67 b . leipz. pansch, pantsch Albrecht 179 a , vgl. pams, panze: dat füllt mi de panszen. Rist 98 Gödeke. kärnt. pantsch die masse, in der herumgewühlt, die gemischt wurde ( s. DWB panschen 2) Lexer 15 .

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 8.–11. Jh.
    Althochdeutsch
    pansSb.

    Köbler Ahd. Wörterbuch

    pans , Sb. Vw.: s. bans*

  2. 1200–1600
    Mittelniederdeutsch
    pansM., F.

    Köbler Mnd. Wörterbuch · +1 Parallelbeleg

    pans , M., F. Vw.: s. panse L.: MndHwb 2, 1372 (pans)

  3. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    pansm.

    Grimm (DWB, 1854–1961) · +1 Parallelbeleg

    pans , panse , pantsch , m. = bansch theil 1, 1119 und dazu Vilmar kurh. id. 294 . Kehrein volksspr. in Nassau 1, 302 . …

  4. modern
    Dialekt
    Pans

    Elsässisches Wb. · +1 Parallelbeleg

    PfWB LothWB RhWB Pans [Phòns Wh. ] m. Wanst. s. auch pansche n . — Bayer. 395. Hess. 294.

Verweisungsnetz

18 Knoten, 15 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 2 Kompositum 11 Sackgasse 5

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit pans

111 Bildungen · 97 Erstglied · 13 Zweitglied · 1 Ableitungen

pans‑ als Erstglied (30 von 97)

PANSÂMÛRS

BMZ

PANSÂMÛRS nom. propr. name des vaters eines fürsten, den Amplîse an Gahmuret schickt. Pansâmûrs und seine gemahlin Bêâflurs die wâren von de…

Pansbruder

LothWB

pans·bruder

Pans-bruder [-broudər Si. ] m. einer, der nur für seinen Bauch sorgt, der immer essen u. trinken möchte.

panschad

DWB

pan·schad

panschad , pantschad , m. : einem den panschad singen, ihn durchbleuen H. Sachs 9, 5, 4. 10, 163, 6 . s. DWB panschen 1.

PANSCHAVAR

BMZ

pansch·avar

PANSCHAVAR nom. propr. name eines asiat. königes, Wigal. 9224. 10074.

Panschedi

Wander

pansch·edi

Panschedi Einem den Panschedi singen. »Vnd wenn wir Pawren dich erhaschen, sing wir dir den Panschedi wol.« ( Hans Sachs, IV, I, 2. )

Panschee

PfWB

Panschee s. PfWB Pansee .

panschen

DWB

pans·chen

panschen , pantschen , verb. = banschen, bantschen ( theil 1, 1119 und dazu Birlinger schwäb.-augsb. wb. 47 b ). 1 1) schlagen ( besonders k…

panschen,

FWB

1. ›etw. zusammenrühren, ballen‹.; 2. ›jn. schlagen‹.

panschen II

RhWB

panschen II -a- das Wort ist nur vereinzelt, entlehnt aus der Schriftspr., bezeugt, da matschen (seltener manschen ) das mdl. Wort ist, u. z…

panscher

DWB

pans·cher

panscher , pantscher , m. einer der panscht (mistpantscher Schiller 2, 6 ; bier-, weinpantscher und dergl. ); fem. die panscherin, pantscher…

Panschert I

RhWB

Panschert I pan(t)šərt, Pl. -də Kreuzn-Winterbg m.: einer, der im Essen panscht, nicht voranisst.

Panschert II

RhWB

Panschert II panšərt, ,Pl. -tən Wittl-Bruch m.: kleiner Mensch. S. Panzert, Pinzert.

Panschleteⁿ

Idiotikon

Panschleteⁿ Band 4, Spalte 1407 Panschleteⁿ 4,1407

pansdēgen

KöblerMnd

pansdēgen , M. Vw.: s. panserdēgen

Pansen

Pfeifer_etym

pan·sen

Pansen m. ‘erster Magen der Wiederkäuer’. Auszugehen ist von lat. pantex ‘Wanst’, panticēs (Plur.) ‘Gedärme’. Aus darauf beruhendem afrz. pa…

Pansenstich

Meyers

pansen·stich

Pansenstich , die operative Öffnung des Pansens beim Aufblähen (s. d.) der Wiederkäuer.

pans als Zweitglied (13 von 13)

aericrepans

MLW

aericrepans , -antis . aerisonus, χαλκόκροτος — erzklingend : MLW Siseb. carm. 21 -em aericrepantem ( MLW ci. Goetz, matricrepantem MLW cod.…

anticipans

MLW

adi. 1. anticipans , -antis . praecipiens — vorgreifend : MLW Aldh. ad Acirc. 10 p. 96,23 interrogationes tuae -es anticipantes . 2.

archiepiscopans

MLW

subst. archiepiscopans , -antis m. qui officio archiepiscopi fungitur — einer der das Amt eines Erzbischofs bekleidet : MLW Bernh. Const. ca…

*coepiscopans

MLW

* coepiscopans , -antis m. coepiscopus — Kollege im Bischofsamt (c. despicientia quadam) : MLW Ekkeh. Uraug. chron. MLW a. 1106 p. 239,21 Ot…

comparticipans

MLW

subst. 1. comparticipans , -antis m. compossessor — Mitbesitzer : MLW Chart. Lamb. Leod. 80 (a. 1202/07) 〈ne〉 propter incuriam -ium comparti…

concrepans

MLW

adi. concrepans , -antis . magna voce prolatus — laut : MLW Thietm. chron. 4,53 fletus ... perducere -es concrepantes . Widhalm

Flohpans

RhWB

floh·pans

Floh-pans -a- Verbr.; -ę- Grevbr-Wickrathbg , Mörs-Bönninghardt m.: 1. Mistkäfer MGladb-Rheydt . — 2. mit Flöhen Behafteter Verbr.

Grumbirepans

LothWB

Grumbire-pans (Grompere-panz) Kartoffelbauch, Fresser.

Krapans

Wander

krap·ans

Krapans Et ös, de Krapans (auch: Krapanske) to kriege. – Frischbier 2 , 2175. Um zu sagen: Es ist zum Sterben, Crepiren.

Küehpans

ElsWB

Küe h pans [Khéphòns Wh. ] m. Gleiße, Æthusa cynapium. D i e Matt wär gutt, wonn d e r K. nit wär.

überspans

RhWB

ueber·s·pans

über-spans -špnts uWupp: quer durch den Span, nicht den Fasern des Holzes nach.

Ableitungen von pans (1 von 1)

panse

DWB

panse , s. DWB pans .